متن ترجمه زانا کوردستانی

شما هر کجا باشید،
آنجا آباد است ـ
زن، زندگی است!

با سوتین بنفشی،
شنا می‌کرد در حوضی ـ
پروانه‌ای!

زنده به گور می‌شود،
در چشمان تو ـ
امید من!

ساحل‌های آرامشم،
التیام زخم‌هایم ـ
فقط لبخند تو!

سلیمانیه ژنرالی است،
گویژه و ازمر* ـ
ستاره‌‌های روی شانه‌اش هستند!
----------
* سلیمانیه از سوی شمال باختری با کوه‌های ازمر (۱۷۰۲ متر) و گویژه (۱۵۲۴ متر) محصور می‌شود.

شهری در احتضار است
نکبت از پیشانی‌اش می‌چکد ـ
سلیمانیه!

عزادار وطنی‌ام،
که هر روز ـ
بدبختی‌ی تازه‌ای دارد!

سکوتمان خشکسالی است،
توده‌‌ای ابر ـ
نمی‌بارد باران!

دردهای فراقت،
زندگی را بر من تلخ کرده‌اند ـ
در تنگناست دل!

جنگلی شعله‌ور شده،
با اشک چشم که خاموش نمی‌شود ـ
آتش دل!

غم‌هایت بسیار سنگین‌اند،
پایینشان بگذار ـ
خودت جایگزینشان بگرد!

زنی به زیر دار اعدام،
سه مرد به او می‌خندند ـ
پاک شدن شرف!

پایش به جنگل سبز وا شده،
با تبری در دست ـ
کرونا!

چون کوه سخت شده،
دست مهربانی به آن نمی‌رسد ـ
قلبِ جلاد!

قهوه‌خانه را به گند کشیده‌اند،
استفراغ پشت استفراغ ـ
جمعی نویسنده!




شاعر: ناصح ادیب
مترجم: زانا کوردستانی

آژیر خطر به صدا درآمد،
جنگ گریبانمان را گرفت ـ
گریه‌ی کودکی!

آخرین شب‌های تابستان،
موسم چیدن جالیز ـ
بوی دستنبو!

قد و بالای هایکوهایم را،
گل‌های رنگارنگ در بر گرفته ـ
تو مهمانمی!

غروبی پاییزی،
مرگ شاعری ـ
یتیم شدن شعر!

روزها کار نمی‌کنند و،
شب‌ها هم چراغی نمی‌افروزند ـ
شهروندان گورستان!

انسان ریاکار،
دو روی یک سکه است ـ
بی‌اعتمادی!

آغوشت بهشتی‌ست
که به سوی جهنمم می‌بَردم ـ
شکستن مرز!

زنی به اینجا می‌آید،
بهشت نزدیک می‌شود ـ
بوی میخک!

جوانه‌ی ترس،
دو انتخاب دارد ـ
بهشت و دوزخ!