شعر کوتاه

از پشت آن سنگ..
بیا دستم را بگیر..
زمین خورده ام...

خسته ام
از آمدنِ شب و روز
امروز ها و فرداهای دور
بودنِ تکرار ها
و دیدنِ دیوارها
خسته ام
و دلم
رهایی می خواهد
از این لحظه های پوشالی
و رهایی از
ثانیه های تلخ

بادصبا

گفت وگو از یک دل تنگ است
امشب
در دل تاریکی پس کوچه های غم
و غمگین آرزوها
در چنین تنگنای بی فریاد
نگاه خسته ام
خود را
به هر در می زند امشب
و می خواند تو را با هر قدم تا صبح
تا وقت سحر
ای آشنا
ای...

چشم به راه
خنده های
کوچیده ام

بادصبا

حتمن بیا، تا همه تو را ببینند،
چرا که باید بدانند،
این شعرها، سروده ی من هستند.


شعر: وریا امین
ترجمه: زانا کوردستانی

زمستان،
پاییزی ست،
که کمی پیر شده است.


شعر: وریا امین
ترجمه: زانا کوردستانی

دنیا چنین است،
مردها خون می ریزند و
زن ها چشم هایشان را.


شعر: وریا امین
ترجمه: زانا کوردستانی

برخی با بودنشان و
عدە ای با نبودنشان
نابودمان می کنند.


شعر: وریا امین
ترجمه: زانا کوردستانی

پاییز
بهاری ست
که تو به آن پا نگذاشته ای...



شعر: وریا امین
ترجمه: زانا کوردستانی

گفت:
فردا خواهم آمد.
خدایا!
چند سال دیگر،
فرداست؟!.


شعر: وریا امین
ترجمه: زانا کوردستانی

امروز صبح
فراموشم شد تو را یاد کنم،
گویی که چای صبح ام را نخورده باشم
سردرد گرفته ام.


شعر: وریا امین
ترجمه: زانا کوردستانی

چقدر سخت است،
یادآوری،
فراموش کردن تو را!


شعر: وریا امین
ترجمه: زانا کوردستانی

شاعر هم نشدیم،
که همچون آنها بنویسم:
دل تنگ شده ام برایت...



شعر: وریا امین
ترجمه: زانا کوردستانی

هوای شهر خنک شدە!
انگار کە تو
با موهای خیس بیرون زده ای.



شعر: وریا امین
ترجمه:زانا کوردستانی

تنهایی به تو نمی آید،
پیش من باشی زیباتری.

شعر: وریا امین
ترجمه: زانا کوردستانی

بیا تا مثلی کوردی، بیاموزمت،
برای نمونه:
نان برای نانوا و تو هم برای من.


شعر: وریا امین
ترجمه: زانا کوردستانی

گاهی کافی ست
کسی را داشته باشی،
که دورادور، به یاد تو قهوه ای بنوشد.


شعر: وریا امین شاعر
ترجمه: زانا کوردستانی

آنگونه برو
که هرگاه دلم خواست
همراه با آهنگی قدیمی
برگردی به خیالم.


شعر: وریا امین
ترجمه: زانا کوردستانی

دیکتاتور منم،
که از تخت تنهایی
پایین نمی آیم.


شعر: وریا امین
ترجمه: زانا کوردستانی

چون لوندی مست پاشیده
عطر اردیبهشت
بر نیم بند جانم
بگذار بتوفد بر چاکراه تنم
هرم نفس هایت

قلبم

همیشه عاشق« چنگال» توست

چنگ بزن 

زخمیِ بی جان افتاده« درمان» می شود

علیرضانجاری(آرمان)

ماهی ها

از دریا بی زارند

خودم دیدم یکی از آنها



در خشکی می رقصید



علیرضانجاری(آرمان)

آهسته در گوشم


فریاد بزن

سکوت تو


خونم را در شیشه می کند


علیرضانجاری(آرمان)

انتظار هر روز من


شبیه گیسوان توست


همانقدر



بلند و


پر پیچ و خم


علیرضانجاری(آرمان)