عشق بی تکرار من تویی
از من نپرسید:چند سال انتظارش را کشیده ای؟ که چشم های من حرف بهار و پاییز را نمی فهمد. همینقدر بگویم که دوستش دارم همینقدر بدانید که نمی داند...
تمام کوله بارم مهیا ست قلبی که باید بتپد چشمی که باید ببیند پایی که باید برود و دستی که باید بگیرد، من آمده ام یک بار عاشق شوم یک بار زندگی کنم و یک بار عاشقانه بمیرم، فرصت کم است ای معجزه ی آسمان حالا که آمده ام فقط...
صبحی ڪه تو باشی و غزل باشد و آغوش ..... یڪ صبح پر ازخاطره و نیڪ سرشت است. ️
تو برام تکی .. همونجوری که آسمون یدونه ماه داره
هر صبح دو رکعت دوستت دارم را اقامه میکنم به نیت چشمهایت
هیچ حسی مثل اون اولین باری که دستمو گرفتی و دلم لرزید قشنگ نیست
تا تو موهایت را مى بافى من مى روم حواسم را بیاورم بنشینم و دوباره بدوزم شوق نجیب نگاهم را به دامن بلند لحظه هاى پر از تو چه خوب مانده است و از هنوز عاشقانگى ما این حس یلدایى نرفته است ...! جلال پراذران سفیر اهدای عضو
دستم به بودنت نمی رسد. اما بگذار سر بسته از دلم برایت بگویم طوری دوستت می دارم که هر شبانه روز بی آنکه ببینمت بی آنکه ببوسمت بی آنکه لمست کنم بودنی ترین بودنیِ شخصِ جهانم شده ای...
آرامش یعنی حروف اسم تُ که برایِ تلفظش مکث میکنم تا لذتِ جان دلم گفتن هایت به جانِ من بنشیند ..
وقتی عاشق خنده هاشی حتی غماتم ازش پنهون میکنی که همیشه برات بخنده فقط بخنده
هنوزم دیوونه ترین عاشقِ این شهر منم .. ️ ️
شب هایم بدون بازوانت چقدر سرد می شود در خوابم امشب گذر کن شاید تُ را به آغوش کشیدم ...️
من و خورشید نشستیم و توافق کردیم صبح را با تپش قلب تو آغاز کنیم
و صبح... یعنی تو... که با گلِ لبخند... به وعده گاهِ دل انگیزِ عشق می آیی... و صبح یعنی من... که چای می ریزم... برای احساست...
برای همیشه ، حضور تو بهترین اتفاق زندگی خواهد بود ...
در روزهایی که هیچ معجزه ای حال دنیا را بهتر نمی کند دوستت دارم های تو عجیب حال دل مرا خوب می کند خوب ِ من...
پاییز را باید با پاهای تو "قدم" زد با چشم های تو "نگاه" کرد با دهان تو "آواز" خواند پاییز باید "عطر" تو را پاشید روی برگهای خشک تا دلتنگی عصرهای پاییزیمان کمتر شود
دوستت دارم تو تمو دنیای منی...
عشق من به تو اگر پرنده بود... نه چکاوک نه کبوتران جلد و نه حتی مرغان مهاجر که می روند و باز می گردند عشق من به تو گنجشکی تنهاست! که در زمستان چشم هایت پشتِ پنجره ای برف آلود و سرد دست هایت را همچنان نظاره گر است.
مرا دوست بدار! مرا آرام دوست بدار! مرا بسان نوازش باد بر گندمزار بسان کشیدگی موج بر امتداد ساحل و سادگی بی حصرِ آسمانی آبی دوست بدار!
دوستم داشته باش و هر بار به اسم کوچکم صدا بزن مرا "حواصیل" بخوان پرنده ای که بارها از کوچ جامانده ...! یا " رضاییه " دریاچه ای که هر روز دلش بیشتر شور میزند ...
هر صبح خدا، یک غزل از دفتر عشق است سر سبز ترین مثنوی از منظر عشق است هر صبح سلامی به گل روی تو زیبا چون یاد گل روی تو، یاد آور عشق است
حالِ بیدار شدن نیست! با خیال تو باید خوابید رویا دید صبح ارزانی مردم دلِ من خوابِ تو را می خواهد... ️
