متن آستین

میان ازدحام ملامت
با قدم‌هایی که هنوز
طعم خواب را دارند
غبار ناامیدی را
از چشم‌های زندگی
پاک می‌کنند
از قطره‌های پیشانی‌شان
پیداست
گاهی آرزوها
تا لبه‌ی خاک قد می‌کشند
با این‌که آستین‌ها
پیش از آفتاب
بالا می‌روند

آستین جای عجیبی ست ، که هر چند ز توست
لیک از معرفت ،مار در آن می روید .

یک آستینم دیر
یک آستینم دور
خیاطباشی!
این چه لباسی بود برایم دوختی !؟
«آرمان پرناک»

چگونه بار به منزل برد مسافر اشک؟
که رهزنی به کمین همچو آستین دارد

حال من
دماسنج حال توست
وقتی‌ خوبی
گرمتریڹ آغوش‌ها را در آستین دارم
بد ڪه باشد حالت
خودم ڪه سهل است
تمام دنیا یخ می‌زند از
سردی لبخندم