متن پیشانی

میان ازدحام ملامت
با قدم‌هایی که هنوز
طعم خواب را دارند
غبار ناامیدی را
از چشم‌های زندگی
پاک می‌کنند
از قطره‌های پیشانی‌شان
پیداست
گاهی آرزوها
تا لبه‌ی خاک قد می‌کشند
با این‌که آستین‌ها
پیش از آفتاب
بالا می‌روند

به تار موهایت قسم...
که هر بار روی پیشانی‌ات می‌لغزند،
تمام جهان در من فرو می‌ریزد.

خطِ پیشانی من.
از غم بی تو بودن است.

به اتحاد مزدوج فکر می کنم /
به دو خطِ موازیِ دیگر بر پیشانی /
و به جیب هایی پر از دست گرمی های توخالی... /
«آرمان پرناک»

تمام دوستت دارم هارا با بوسه ای روی پیشانی ات به وجودت میریزم
شاید عشق من در تو جوانه بزند..

نویسنده: کتایون آتاکیشی زاده

پسرکِ من ، یادت باشد که اگر قلب پاک و مهربانی داشته باشی خیلی بهتر از چشمان آبی و پیشانی برجسته است و زودتر می‌توانی مورد محبت مردم واقع شوی ...

ماه را ببین
که بوسه ی خدا را می ماند
بر پیشانی بلند آسمان!
و ببین شعرم را
که قد می کشد
تا بوسه ای گذارد
بر گونه ی تو!

قشنگ‌ترین‌لحظه‌،
بُوسیدن پیشانی کسیه کِه
قلبش سَندخورده بِه نامت

️️️

می شود پیشانی ات بوسید و از لب ها گذشت ؟؟
مومن از قم بگذرد تا جمکران هم می رود ...

چند خط روی پیشانی مادرم،
دستخط خدا بود، با این مضمون، «این بنده ام پروردگار عشق است،
قدر او را قدر من دان.» تازه آموختم، خدا مادران را خدای عشق می نامد