متن بنیاد صوفی وند️️️

آنقدر سرگرمِ دوست داشتنت
بودم
که یادم رفت
غروب جمعه اس..
که یادم رفت
دلم بگیرد!

دلم...
عجیب... هوایت را دارد
ای دورترین تصویر جهان
مثلِ تهران...
که دلش دریا بخواهد
ولی
ندارد!

بعد رفتنت فهمیدم:
عشق نمی میرد
عشق مخفی می شود!
در یک عکس
در یک عطر
در یک اشک...

هرچقد شکر بریزم و چای کوفتی را
هم بزنم..
نبودنت تلخ است!

فاصله فاصله است
چه کوه و دریا باشد میان من و تو
چه یک دست...
چه یک اسم!

عشق
همیشه
بوسیدن نیست!
گاهی ،
بوییدنِ روسریِ گلداری ست
که
جا مانده!

احساس را باید پانچ کنی!
بگذاری لای پوشه...
گیره را محکم بزنی...
مبادا باز هوایی شود
مبادا باز برود به دست باد
بی افتد زیر پای رهگذری!
احساست را بگذار لای پوشه
بایگانی کن...
بگذار تا ابد
لای دیگر پرونده های مختومه
خاک بخورد!

چقدر
ملموس می نویسم...
از آغوشت
از لب هایت
از بوی موهایت
از آرامشِ دستهایت
منی که از بودنت تنها نبودنت را دیده ام!
ای بزرگترین
ایهامِ شعرهایم...