متن حجت اله حبیبی

خاموشی ، بلندترین فریاد در برابر کسی است که منطق ندارد. حجت اله حبیبی

انسان ، زیبا ترین کالای وجدان است.
حجت اله حبیبی

در خویش، مشعلی بر افروز تا خویش را گم نکنی. حجت اله حبیبی

در شهر ،
مشعلی برافروزم ، تا خویش را، گم نکنم.
حجت اله حبیبی

به اندک خویش بساز، تا بسیارِ دیگران ،روزگارت را به تاراج نبرد. حجت اله حبیبی

افسوس ! از این آرزوهای بلند که عمر کوتاه را، احاطه کرده است. حجت اله حبیبی

روزها تکراری، اما تو تکرار نشو، که بیزارم از تکرار... حجت اله حبیبی

خسته ام ،از نگاهی سرد که گرمِِ گفت وگو می شود با آتشی که ،خاکسترم کرد
حجت اله حبیبی

گاهی چشم می پوشم،
برای دیدنت ، آماده می باید بود
حجت اله حبیبی

کاش ، لالایی ات را ذخیره می کردم تا صبح چشم به عکست ندوزم
حجت اله حبیبی

راهت را عوض کن تا عوضی نشده ای
حجت اله حبیبی

دستم را بگیر،
افتاده ام در دامِ تارِ مویت
حجت اله حبیبی

باران ،بهانه ای است ،تا خاطرات تَرک خورده ی دلتنگی را، بر دامنت بچینم
حجت اله حبیبی

از سر گذشت، عبرت نمی گیرم
من تو را می گیرم، اگر هزار بار از
سر گذشت...
حجت اله حبیبی

کاش !
وقتی می گذشتی ،می گذشتی
و سر بالا می کردی تا ببینی ،قطره اشکی را که بر لبان مژگانم مز مزه می شد...
حجت اله حبیبی

امشب ،
تمام غصه ها را سرمی کشم
تا هیچ عاشقی گرسنه نماند...
حجت اله حبیبی

عزیزم
وقتی ماه به سرزمین دلم پا می گذارد تاریک است
چون خوب می داند که تو ماه سرزمین منی...
حجت اله حبیبی

کاش یکی بود
که بودنش تمام نبودن ها را جبران می کرد...
حجت اله حبیبی

کاش می رفتم
تا افق چشمان و ساحل نگاهت
زندگی ارزش ماندن ندارد...
حجت اله حبیبی

زیر باران مانده ام
تا عکس چشمان تو را ،قطره قطره راهی دریا کنم...
حجت اله حبیبی

آری
تمام شهر تویی
حیف
که نیستی؟!
حجت اله حبیبی

خط من با خط تو ،تا ناکجا آباد بود
زود پیچیدی، نه، پیچاندی مرا
آگاه باش....
حجت اله حبیبی

بابا نان داد.
اما بیچاره برای نان، روزی هزار مرتبه جان داد
حجت اله حبیبی

برای تو
ای بهار زندگی ،باران محبت...
وقتی لب می گشایی،کبوترنجابت ،بال می گشاید و در آسمان امید می چرخد تا بنشیند بر دوشی که شکوفه ی زندگی را پاسبان و مروارید معرفت را نگاهبان است.
تو آفتابی ،آفتاب تلاش ،که ساحل امید را رنگین کمانِ نگاهش جلا و دریای...