متن زانا کوردستانی

گنجشک ها را صدا بزن!
زبان بسته ها،
زبان بسته اند!
از وقتی تو نمی خندی...







زانا کوردستانی

آغوشت کپری ست،
در گرمای تابستان!
***
آی ی ی
چه مطبوع ست مرداد ماهِ آنجا.







زانا کوردستانی

تو را هر چقدر که دلم بخواهد،
دوست می دارم
خیالت راحت!
آدم که،
جز دوست داشتن،
رسالتی به گردن ندارد.






زانا کوردستانی

شبیه پاییزم!
از تابستانِ تو رفته وُ
پهلو داده ام به فصل سرما!






زانا کوردستانی

خانه ات خراب بدبختی!
جز بختِ من،
آدرس دگر نیافته ای؟!






زانا کوردستانی

امشب شاعرترم انگار،
حافظ به کنار!
رودکی و مولوی
در سینه ام جلوس کرده اند.





زانا کوردستانی

دلتنگ که می شوم
شاعرانه هایم گل می کند!
گویی هزار دیوان شعر
در گلویم جای گرفته ست.





زانا کوردستانی

بالاتر از سیاهی؟
--رنگی هست!!!
شب های من...




زانا کوردستانی

زمستان که باشد،
سوز و سرما هم،
چون تو هستی
--دلم گرم است.




زانا کوردستانی

زمستان بر وجودم باریده،
گویی کوهستانی برف گیرم،
--دور از آفتاب وجودت.


زانا کوردستانی

تو که نباشی،
[بهار] فصلی ست خزان زده!
***
--با چشم هایی بارانی!



-زانا کوردستانی

بین ساختن نیمکت وُ،
هیزم،،،
سردرگم مانده ست نجار
***
درختِ خشکیده
از عشق
چه می فهمد؟!




-زانا کوردستانی

بوی دسته ی تبر می داد،
--{در ذهنش}
نهالی که باغبان کاشت!




-زانا کوردستانی

ماه را،،،
درون باغچه
--چال کردم!
فردا بر درخت خرمالو
صدها فانوسِ گس،
--آویزان بود!




-زانا کوردستانی

امشب و هر شب،
دو، سه بار دوستت دارم هایم را مرور کن
نیازی به دیازپام نیست...
...
حالا؛
آرام به خواب!




-زانا کوردستانی

دوست داشتنت،
شعری ست بلند.
آه!...
مگر عمرم به درازا بکشد!



زانا کوردستانی

از خانه ای که تو در آن
--نیستی!
و از پنجره هایی که بسته اند،
بیزارم!








زانا کوردستانی

تو رسولِ عشق ی وُ
میان این قوم هوا پرست
--مطرود!








زانا کوردستانی

تروریست ها هم،،،
از کشتن دست برداشتند.
تو-اما؛
با دوریت
داری می کشی ام!!







زانا کوردستانی

آرمیده به میان تنهایی پر وهم
تو با حضورت چه پنهانی؟!
آه آمدنت،
چه لهجه ی غریبی دارد…






زانا کوردستانی

اندیشه ام،،،
پر است از روزنه هایی که؛
سهم اندک ام هستند،
از تمامِ روشنایی!





زانا کوردستانی

باورم نمی شود،
غروبی ضخیم
در تنت رخنه کند.
***
تو که همیشه
همسایه ی آفتاب بودی!



زانا کوردستانی

عجب زمین بایری
حتی رمه های گوسفند نیز
در آن نمی خورند،
--ذهنم را...


زانا کوردستانی

به اشک چشم آبیاری کرده ام
مزرعه را...
وعده را،
--درو کن!



زانا کوردستانی