رو به انتهاست این قصه سرد و سفید بیا و باز کن ، قفل زمستان دلگیر را، که سالهاست خاطرات مان در کوچه های دلتنگی گم شده است. نوروز خجسته بر شما فرخنده باد.
زمستان فصل مردن آفتاب بود و آتش بازی تو فقط سایه ای از دود روی برفهای ساکت ...
برف... تجسّم زیبایی ست از تنهایی عریانی محض در هیاهویی خالی... آنگاه که ردّی از عبوری مبهم بر وسعت تنهایی اش می نشیند و خالی تر از هیچ، نگاه می کند و پاک تر از همیشه... می گذرد و سکوت...منزلتی ست از اعماق کلامش که در گستره ای سپید، خالی...
زمستان است و بیبرگی، بیا ای باد نوروزم
برایم “مرا ببوس” و لباس گرم بفرست میگویند زمستان سختی در پیش است…