متن کوتاه

پریشان خاطریم اما توانِ ایستادن هست

اشک ها حرف هایی هستند که هیچ وقت گفته نمیشن...

هر چه از دوست رسد ناخوش و خوش، خوش باشد

شربت وصل ازو، تلخی هجران هم ازوست

دل قوی دار که بنیاد بقا محکم از اوست

موهایم رنگ صبح به خود گرفت ،برگرد!

بی تو،
بی تو چقدر ثانیه ها سال اند..

واسه اون گریه میکرد اشکاشو
من پاک میکردم

از حال ما اگر بپرسید پاسخش بی ادبیست...

پنج شنبه شد

و مقبره تنگ دلم تنگ تر شد...!!!

آزادی پرنده ای بود
که در موهایم لانه داشت

به بهار می مانی و شوق نگاه

به حسن و خُلق و وفا کس به یارِ ما نرسد

چه توان کرد؟ که عمر است و شتابی دارد

حافظ :

ای خوش آن خسته که از دوست جوابی دارد

زندگی واسه صبر کردن خیلی کوتاهه!

من مبارزه بلد بودم تو ارزش جنگیدن نداشتی

روزا دارن سَرد میشن مثل تو :)

آزرده دل از کوی تو رفتیم و نگفتی
کی بود؟ کجا رفت؟ چرا بود و چرا نیست

نه مرا طاقت غربت نه تو را خاطر قربت

دل نهادم به صبوری که جز این چاره ندانم

دلیلی برای ماندن نداشتن دلیل خوبی برای رفتن است

من از افتادن نرگس به روی خاک دانستم
که کس ناکس نمی گردد از این افتان و خیزانها

طبیعت سر لج برداشته با من:)

نیست امروز شکست دلم از چشم پرآب

دایم این خانه خرابست ازین خانه خراب

جان چه خونها خورد تا از صفحه دل پاک کرد
نقطه سهوی که نامش را سویدا کرده بود