100 متن کوتاه اشعار سید هادی محمدی ۱۴۰۵ جدید 2026
متن های کوتاه درباره اشعار سید هادی محمدی
100 متن کوتاه اشعار سید هادی محمدی ۱۴۰۵ جدید 2026
کپشن اشعار سید هادی محمدی برای اینستاگرام و بیو واتساپ
در قابِ مهِ غلیظ، دستی پنهان
از شانهی ترس دختری آویزان
یک قطرهی قرمز از زمان لَم داده
لای نفس حادثه ی بی وجدان
اینجا
جلجتا
فقط محلی
روی نقشه نیست
جغرافیای درونی ما
برهنه
تکهتکه
و همیشه
در اوجِ فریادِ بیپاسخ
16 مهرماه 1404 شمسی
قالب شعر :
پریسکه
من اینجا یاد گرفتهام
گاهی سکوت هم
میتواند بازجویی کند
وقتی که برای مشقِ تو دست زدند
با جیغِ ریا تَبر تَبر دست زدند
جای رُخِ اسب و مهره ی شاه و وزیر
بزغاله ترین پیاده را دست زدند
در چلّه ی تو هِلال روحم صَفر است
نامم به پسر خواندگی ات مفتخر است
پایِ نفسم تنگ شده یا مَولا
پیچیده ترین نُسخه ی حالم سَفر است
یک عمر دلم معتکفِ کرببلا ست
در سینه فقط پرچمِ سرخِ مولا ست
سوگند به ضَجّه ها و اشکِ فُطرُس
هر روزِ زمین تلاوتِ عاشوراست
دیوانگیِ شعرِ مرا از بر کن
بی مایه ترین شاعرکان را خَر کن
هرگاه به صفحه ی دلم می آیی
قلّاده بگیر و بی صدا عَرعَر کن
بر فاتحه ی عشقِ تو هر دَم صلوات
صد مرتبه بر شکلک آدم صلوات
با سرفه ی عاشقی کُلاهم افتاد
بر حادثهی شِفای شلغم صلوات
تو را که بوسیدم
ساعتِ مچیام
به زبان دیگری تیکتاک کرد
آفت زده ی کاکلِ هذیان هستی
با زاویه ی زهازه مهمان هستی
دستت نرسید بر دُمِ شیرِ زَبان
در وادی استعاره حیران هستی
هر بار
به آینه نگاه میکنم
یک خاطره
کمتر مرا میشناسد
مثل قلبم که
دیگر نمیداند
چرا باید بزند
19 مهر ماه سال 1404
قالب شعر :
پریسکه
بین بودن و نبودن
سهم ما ندیدن بود
بر جغرافیایِ تاریخ
قلبها را
نقطهچین کشیده اند
تا بمبها
راحتتر
مسیرشان را پیدا کنند
سوم مهر ماه 1404 شمسی
قالب شعر :
پریسکه
بر پایِ غزل قافیه ها میمیرند
لای جسدِ عروض دَم میگیرند
ای وای بر این غریب مادر مرده
از حادثه ی سوتی شاعر پیرند
12 مهر ماه سال 1404 شمسی
قالب شعر :
رباعی
بر کشور موی تو دلم پرچم باد
مثل شبِ خفته در اذانِ بیداد
کنسولِ غمت وعده ی ویزا داده
ای مرگ بر این سیاست مادرزاد
14 مهرماه سال 1404
قالب شعر :
رباعی
نگاهم رو توو این خونه خلاصه کن که میترسم
از هر چیزی که غیر از تو،منو هُل میده سمتِ در
تو زیبایی و این یعنی، یه راهِ تازه واسه مرگ
تماشای تو تسکینه، تماشای تو یه سنگر
این مهدِ کُهن که نامِ آن ایران است
آیینهیِ یک تمدّنِ دوران است
از کینهیِ روزگار، لرزان نشود
پُرشوکت و ماندگار و جاویدان است
هی «یاهو» کشیدیم
برای یابوها
و سرفه ها
در پاکتِ سیگارِ بهمن
خاکستر شدند
وقتی شمسِ تبریزی
پشتِ چراغ قرمزِ چهارراه مولوی
شیشه پاک میکند
دیگر چه فرق
خرقهی پشمینه بپوشیم
یا با قرصِ برنج
دعای کمیل را سَر بکشیم؟
من عاشقِ این شهر و خیابانِ توام
دلتنگترین عابرِ میدانِ توام
اخبار پر از تلخی و دود است، ولی
من ریشهترین کاجِ زمستانِ توام
من از کرانه ی تلخِ مرور میآیم
از آخرین جریانِ حضور میآیم
تنم جنازهی سردیست روی دوش خودم
که از مراسم دفنِ غرور میآیم