متن اشعار پویا شارقی بروجنی

درست در سقل لبهایش جهان ایستاده میمیرد
مگر این اشتیاق کم بود که لب, دندان میگیرد؟
اگر رویاست دائم کاش ،اگر خوابست هزاران کاش
تکامل را به چشم دارد دلم داروین و میبیند
مسیر مستقیم پلک به قوسی مژه آذین داشت
درست در سقل چشمانش مرا از هوش می‌چیند

ما هندسه ایم که شعر برداشته ایم
ما گنبد و گلدسته برافراشته ایم
در مضرب دل تکاملی خواهم یافت
از چشمه عشق ساغر می داشته ایم
ما از نفس مسیح ساقی لبریز
ما لولی و مخمور شراب آمده‌ایم
در سلسله پل‌های محال پشت زوال
صد ملک گران و با شکوه...

لبت را قسمت من کن که دیریست چشم در راهم
نگاهت کو که سال ها هست به عمق زخم درگیرم ؟
ببینم تنگ تر میشه شبی این وسعت آغوش ؟
بگو محزون صدایت نوش ، رگ دوم صدایت گوش
چنان محکم بگیرم ،دست های گرم تب ناکت
رد انگشت حک...

تا به عمق استخوانم ,مبتلا ست
درد من دوری نبوده باور تو نابجاست
زخمه زن، جانم بگیر، اما نگو،دیگر شده
این شدن معنی ندارد تا که دست هامان جداست
پیله کن از نو بساز من هم هوادار تو ام
قسمت من گر نبود، دنیا نبوده، این تمام ماجراست
تا به...

دیوانگی ای وای ندارد
هوی از تو مرا های ندارد
فنجان دل از دست تو افتاد
این کافه دگر چای ندارد

به او نگویید
آنچه گشته ام
یا چگونه باز آمدم
که دیوانه گردم
از وسوسه ها نادانی
ای اگاهی دردناک

هر چه گشتم کو چراغ
هر چه گشتم کو فراغ
گویم اش کافیست تا
دیوانه ام گیری سراغ

گاه گاهی هم به قلبم خرده میگیرم که چه؟
آنچه که حقم نبود را تاب آوردم که چه؟

تو گمان ات هست داری میزنی، پس زنده ای؟
سنگ اول را زدند ،نشکسته ای؟ جانم که چه ؟

بعد صد سال استقامت، طاقت‌ ات مانده هنوز؟
ای دوام ات بی‌دوام، آری...

قبله را سمت تو دارم
تو برخاستی
و ایستادنت
مغناطیس جهت را به جهان بازگرداند

به تماشایت سحر شدم
به حیرت پیچش موهایت
چرخ زنان نظر شدم

شگفتانه هایت تمامی نداشت
ما مانده بودیم و
روبه‌روی
با حقیقتی که
پنهان شدن را
بلد نبود

مرا به نام مخوان
نام
حجاب...

نه در نور پیدام
نه شبها گم ام
نه در بوق صبحم
نه تاریکیم
چراغم و آری ،خموش مانده ام
چو ماهی که در، برکه ای مرده ام
زمینم که بایر ،رها کرده اند
درختم که اوند ،خشکیده اند
نه دل داده ام ،نه زه کس برده ام
نه نیکی...

سرمه چشمش گمانم قهوه است
اینهمه بیخوابیم بی‌ربط نیست

سوزن ته گرد صبرم لای مویت گیر کرد
خودنویس رنج دوریها تورا تحریر کرد
با زبان مادری گفتم به تو بیدادگر
پونز چشمت خمار بود و مرا هم پیر کرد

عشق،
تدفینِ تدریجیِ ماست
در غبار طاقچه عادت ؛
آخر سر بیهوده ایم
بی‌آنکه بدانیم
کدام‌یک زودتر
مرده‌ایم.

تا دیده امش به دیده، حی الا نگاهش
اقامه بسته ام عشق والقربت ال دو چشمش
مایم و بهترینش ایدهم ال قنوتش

زیر باران چای می‌نوشم کنارم نیستی
زیر کرسی شعر میخوانم کنارم نیستی
در شب و روزم مدام فکر تو می‌آید مرا
تو نمی‌دانی ولی توگر بدانی هم کنارم نیستی
من پس گرمای تابستان سوزان تنت
از گلوت آلوچه می‌چینم کنارم نیستی
باز گیلاس پشت گوش آویختی کشتی مرا
از فر...

دستی از سرد‌ خزان بگرفته شهریور به قرض
ورنه عاقل هرگز این گرمی به سرما ندهد

در مقصد دیدار تو بودم، که بلا شد
از هر طرفم ظلم خدا بود، رها شد
امد زد و خنداند ودلم را به هنر برد
در عمق دلم درد نشانید ،فنا شد
گفتم به تو گفتم، که بد حادثه آمد؟
از حادثه این بار مرا باز عزا شد؟
بر سر...

تجاوز میکند هر بار نگاه خسته تنهایم
که من با بخت خو کردم که من از مرگ دریایم
تظاهر میکنم با خویش که شاید زندگی این است
ولی هر بار میدانم که خود کردم که اینجایم
نباشد بخت و اقبالی درین جا هیچ تاثیری
که من با مرگ خو کردم...

پای آتیش و زیر چشمی نگاهت میکنم بازم
درسته تو نمیدونی ولی خوبه که دمسازم
تموم دیدنت هربار به غمگینیش میارزه
سریع نگامو میدزدم نبینی توی چشم رازم
یه گیتار دوتاهم دف باهم جور نمیشن اخر
یکی غربی میخونه منو تو که با ریتم شادیم
به همخونی جمعیت میشن این...

در شط، رنجم نبر اسب چموش غصه را
ای فلانی زندگی‌ست، بازی که نیست
من نه سربازم نه شاهم
هم سیاهم هم سپید
سالهاست این مهره‌ در دست تو نیست

در اطلس چشمان تو خود را دیدم
در باغ معلق نگاهت،به جنون رقصیدم
در کاشی گونه ات شدم ماهی سرخ
در شب دشت بلورسینه‌ات درگیرم
سالها بعد نویسند خدا سیبی کاشت
سیب شاداب خدا را من ز چشمت چیدم
در شبستان مسجد شانه‌ تو خوابم برد
من به خواب دبدم...

فردای آرزو را ،
گویند راه دور است
تو آرزوی من باش
اکنون، وقت عبور است
فرق است بین بودن
با زیستن به رویا
رویای آخرم باش
که زندگی به زور است

بازم پاییز شد رفتی؟
روزا کوتاه شد رفتی؟
هزار سال تو پاییزا
منم یه آدم تنها
تو آبان گم میشی هربار
تو آذر میمیرم هر سال
بازم تو راهی که میری
هزارتا برگ رو له کردی
بازم نگاه آخر رو
نکرده پشت سر رفتی
یه بار پاییز که شد برگرد...

توی ماهورِ کال کاغذ ها
گم شدم، مثل نقطه ای تنها
اول خط بدون هیچ حرفی
کی میشینه نقطه ،بی آوا
در تل کاغذ وخطوط هر کاغذ
یک من بی شراب ، بی فردا
گم شدم در این سکوت سر سنگین
مسخ، مثل کلاغ امضای کافکا
به گمونم جعبه میشم...