متن اشعار کلاسیک اشعار عاشقانه

مــحــبــوب مــن

تُـورابایدیواشکی‌خواست
     یواشکی "بغـل" گرفت
     یواشکی‌برایت شِعـر خواند
     ویواشکی‌به دیـدارت آمد
     تُـو را نبایدبه‌جمع‌آدم‌ها بُرد
     دوست‌داشتن‌های‌یواشکی
     دوام‌شان‌ بیش‌تر است
     اصلا،باید تُــو را
     یواشکی خواست
مغرور همیشگی مـن

اُقیانوسِ اشک در فنجانِ غزل»

چشمانت،دو سُرمه‌دانِ
غایب کهکشان نور است
کهکشان‌هایی که در پلک‌هایِ
تو، به هبوطِ نور،
از جا کَنده شده‌اند.
من، عابری‌که در کوچه‌یِ
موهایت گم شده،
و هر گره‌اش کلافِ
سردرگمی‌ست که بادِ صبا،
نتوانسته رهایش کند.

تو رفته‌ای و پرنده‌ها معنی آسمان را از یاد برده‌اند
بعد تو آسمان معنی بخشندگی را فراموش کرد