متن اعظم کلیابی

دوباره وقت دلتنگی دوباره عصر آدینه
دوباره حرفهایی که شده آهی دراین سینه

اعظم کلیابی بانوی کاشانی

چشم بد دور ازاین عشق که در سر داری
شوری چشم رقیب از نمک عشق شماست

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

نوکر شدم در مجلس تو افتخاری
این باشد از بابا برایم یادگاری

در روضه هرشب اشک میریزم به یادت
حتما هوای اشک چشمان مرا داری

اعظم کلیابی بانوی کاشانی

بغضی ست که در گلوی ما خشکیده
خون است روان به جای اشک از دیده

از بعد هزار و چار صد سال هنوز
آوای تو در گوش جهان پیچیده

اعظم کلیابی بانوی کاشانی

چشم بد دور ازاین عشق که در سر داری
شوری چشم رقیب از نمک عشق شماست

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

کاش طفلت را سوی نامردان نمیبردی حسین
با سه شعبه حرمله ترسم که سیرابش کند

باز گردانش به خیمه مادرش دلواپس است
شاید امشب لحظه ی بر دامنش خوابش کند


بانوی کاشانی
اعظم کلیابی

ماه محرم تکیه تا آماده می شد
شور و شعوری در دل من زاده می شد


نامت که می بردم دلم آرام میگشت
با بیرق سرخت مرادم داده می شد


خانه سراپا تکیه بود و مادر من
آماده با چادر سیاهی ساده می شد

چادر سیاهی که برایم دوخت انروز...

باید آن روز آسمان یکباره باران می گرفت
غنچه ی نشکفته ی باغ دلت جان می گرفت

تیر بیداد ستم تا حنجر اصغر شکافت
کاش کار این جهان یکباره پایان می گرفت


کاش آتش شرم میکرد از خیام اهل بیت
تا تب و تاب دل سجاد درمان میگرفت

کاش یا...

.
شهریاری که شده قطعه حصیری کفنش
این حسبن است که آفاق شده سینه زنش

داغ او بر جگر تشنه ی صحرا باقی ست
تا سماوات و زمینند به حزن و محنش


هفت گردون به لبش زمزمه و شور و نواست
از تب غم زده ی داغ عقیق دهنش



آی...

نوکر شدم در مجلس تو افتخاری
این باشد از بابا برایم یادگاری

در روضه هرشب اشک میریزم به یادت
حتما هوای نوکر خود را تو داری

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

کاش علی را سوی نامردان نمیبردی حسین
حرمله با تیر میخواهد که سیرابش کند

باز گردانش به خیمه مادرش دلواپس است
شاید امشب لحظه ی بر دامنش خوابش کند

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

باز هم این روضه ها اتش به جانم میزند
میبرد من را کنار خیمه های سوخته

قصه ی این ماجرا از اولش با غصه بود
اه دارد دختری چشمی به نیزه دوخته

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

روشنی را چون خدا رزق نگاه آب کرد
اشک عشقت را نصیب این دل بیتاب کرد

از ازل نام تو را با تار و پود من سرشت
مادرم من را کنیز دختر ارباب کرد


اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

سحر شد باز وچشمانم به در مانده است و بی خواب است
به دنبال تو میگردد دلم غمگین وبی تاب است

زبس آتش به جانم میزند این شام دلتنگی
حوالی همین ساعت دلم دنبال مهتاب است
اعظم کلیابی بانوی کاشانی

من که شاعر نیستم اما نمیدانم چرا
تا تو را میبینمت انگار حافظ میشوم

اعظم کلیابی بانوی کاشانی

شور عشقی در دلم آغاز شد
باعلی مهر زبانم باز شد

باعلی دور خدا چرخیده ام
درعلی نور خدا را دیده ام

باعلی دل میشود ازغم رها
میرسد دستش به دستان خدا

باعلی دل عاشقی ها میکند
نام او صدها گره وا میکند

اعظم کلیابی بانوی کاشانی

حجره تاریک شده چشم امامم تار است
غم در این سینه فراوان شده و بسیار است
زهر بدجور به جان و جگرش کاری شد
به گمانم که رضا منتظر دیدار است


اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

حجره تاریک شد و چشم امامم تاراست
سینه تنگ آمد و دل تنگ و نفس دشوار است
زهر بد جور به جان و جگرش کرده اثر
به گمانم که رضا منتظر دیدار است
اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

امشب زمین و آسمان لبریز نور ند
افلاکیان در مستی وعیش وسرورند

دست فلک بر بیت حیدر گل فشاند
بر گوش عالم مژده حق را رساند

امشب شب وصل امیر المومنین است
پیوند دو نور مقدس در زمین است

امشب خدا شاهد محمد خطبه خوان است
زین ماجرا خرسند قلب...

این بیتهای پرغم وگاه این ردیف تلخ ..
یاد آور جدا زتو ای ماه بودن است..

دستم نمیرود که بخوانم سرود عشق..
کارم مدام قصهٔ حسرت سرودن است...


اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

من آمدم به حریمت حریم امن دعایت
چه میشود که نگاه کرم کنی به گدایت

سلام بر تو ازاین زائری که غرقِ گناه است
دلش چو کفتر جلدی گشوده پر به هوایت

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

هیچ کس نام مرا جز تو نباید ببرد
از زبان تو فقط عشق شنیدن دارد

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

.هر کجا خواهی برو ای دل ولی آزاده باش
در دیار عاشقی پاک و زلال و ساده باش

دور باش از خودپسندی و دورویی و ریا
در میان اهل معنا وخلوص افتاده باش
اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

اهل دانش گر که هستی صادق و فرزانه باش
چون درختی سایه گستر زینت کاشانه باش

دور کن از خود تو بخل و کینه و تزویر را
در میان جمع خوبان همچنان پروانه باش

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی