قطار می رود تو می روی تمام ایستگاه می رود و من چقدر ساده ام که سال های سال در انتظار تو کنار این قطار رفته ایستاده ام و همچنان به نرده های ایستگاه رفته تکیه داده ام
تو را دوست دارم آن سان که هرگز کسی را دوست نداشته ام و دوست نخواهم داشت تو یگانه هستی و خواهی ماند بی هیچ قیاسی با دیگری
به جز وصال تو هیچ از خدا نخواسته ایم
بی نسیم کرمت جان نگشاید دیده
از میان تمام چیزهایی که دیده ام تنها تویی که میخواهم به دیدن اش ادامه دهم
تو اگر آن منی هر دو جهان آن منست
بی تو هر روز مرا ماهی و هر شب سالیست شب چنین روز چنان آه چه مشکل حالیست
ای لبانت بوسه گاه بوسه ام خیره چشمانم به راه بوسه ات
نگاهم کن تا در آسمان چشمانت سفر کنم
پریشان گشته ام بی تو کجایی !
گر چه ندارمت ولی در همه حال با منی یاد تو بر خلاف تو هست و همیشه ماندنی
نفسم بند شده بر نفس یک نفسی همنفس گر نشوی فاتحه خوان بر نفسم
می توان از تو فقط دور شد و آه کشید
صد دل دیگر اگر باشد مرا یک به یک قربان جانان میکنم
عمری است به دنبال توام نیست نشانی ای خوب تر از خوب تر از خوب کجایی ؟
بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم شدم آن عاشق دیوانه که بودم بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم
ای که ز دیده غایبی در دل ما نشسته ای
بگذار در آغوش تو آرام بگیرم دلچسب ترین شیوه جان باختن است این
این سوال ذهن من را لطف کن پاسخ بده اینقدر با دشمنم پیوند می بندی که چه؟
چشم تو هوش مرا از زندگانی میبرد
به پیکر لطیف خود چنان که تاب می دهی دلم ز تاب می رود خطای دل گناه تو
منم که گام می زنم همیشه در مسیر تو بدون تو کجا رود کسی که شد اسیر تو ؟!_ _
به لبم رسیده جانم تو بیا که زنده مانم پس از آن که من نمانم به چه کار خواهی آمد؟
بی تو به سامان نرسم ای سر و سامان همه تو