متن زانا کوردستانی

باران؛
-- ببار
-- بباروُ،
تفنگ را خاموش کن!
***
خوزستانِ تشنه ،
خون نمی خواهد!



زانا کوردستانی

دلتنگ صدایت هستم...
آه پدر؛
خوابم را بیفروز!


زانا کوردستانی

پروانه ی دلباخته؛
با جنونی عاشقانه،
خودش را به آتش شمع زد...
***
چه انتحار شجاعانه ای!


زانا کوردستانی

من به تو نیاز دارم!
مثل:
[خوزستان]،
--به آب!



زانا کوردستانی

کابوسِ خشکسالی،
گلوی کارون را می فِشُرَد..
***
آه خوزستان!


زانا کوردستانی

قاطری لنگم!
عاشق شیهه کشیدن های
مادیانی گریزپا.





زانا کوردستانی

اتفاقی نیست که،
شاعران عاشق مرده اند؛
ختم رسالت پیامبران
--به عشق منتهی بود!




زانا کوردستانی

قصاب به سلاخی وُ،
گرگ با دریدن؛
قاتلانی متغیراند-
گوسفندِ زبان بسته را
***
مردن اما، همان مرگ است!




زانا کوردستانی

رفتی وُ
همکلام در و دیوار شده ام!
***
اتاقم؛
پریشانی هایم را
--خوب می فهمد!







زانا کوردستانی

[شهید مفقودالاثر]
--آی ی ی کبوتر خونین بال!
با گذشتِ سی سال،
پیدایت نشده ست.
***
نکند راه خانه را گم کرده ای!؟






زانا کوردستانی

دیوار چین؛
یا برلین؟!
من که کوتاه ترینم!





زانا کوردستانی

اخم هایت را باز کن
ماه من!
تا خسوف قرن پایان بگیرد.



زانا کوردستانی

تکیه گاهِ بودنت-
محکم ترین ستونِ جهان بود.
***
آه،،، پدر!



زانا کوردستانی

بارانی ست،
چشم های تو...
***
زیرِ چتر تنهایی!


زانا کوردستانی

[دیکلوفناک]،،،
نام دیگرِ پدرم بود.
که سال ها با دردِ پاهایش؛
--دنبال ما می دوید!




زانا کوردستانی

دست از دنیا کشید امّا؛
از ما نه!
پدری که،
دست هایش،
قوت قلبمان بود!




زانا کوردستانی

من بلوطم،
با هیچ باد و بارانی
ریشه های ستُرگم؛
--کنده نمی شود!



زانا کوردستانی

جهان
با سوزنی در دست؛
می دوزد و می دوزد و می دوزد
--دهانم را...



زانا کوردستانی

همیشه خسته بود؛
با مشکلاتِ بیشمار،
اما،،،
متبسم!




زانا کوردستانی

آرام وُ،
ایستاده، مُرده ام...
***
رسم سروها
اینگونه ست!.





زانا کوردستانی

شیرِ درونم،
به نعره است...
***
تنهائی ام،،،
شبیه آهوئی رمیده !.




زانا کوردستانی

دمکراسی ی کاذب
دارد با بوق وقاحتش
غوغا می کند!
...
ما؛
در گوش هامان پنبه چپانده ایم!



زانا کوردستانی

عقربه های ساعتم
زیر خروارها جرم و زنگ،
خواب رفته اند.
در خانه ای که چشم های تو طلوع نمی کند!.


زانا کوردستانی

عاشق مزرعه بود اما؛
قار قار بی امانِ کلاغ ها
فهمِ مترسک را
کور کرده بود!


-زانا کوردستانی