شعر کوتاه

پاییزتمام تنش راخالکوبی کردشایدبرای تابستان وبهارخط ونشان کشیده
ب.بامداد

روزه ام را
می کنم افطار
با غروب چشمانت

بادصبا

ورقم
قلنج
کرده
زخم
تبر
کاریست...

مجموعه شیوا

به پرواز در می آورد
بادبادک آرزوها را
دخترک قصه ها


بادصبا

چون ققنوسی
می سوزد
بال و پر احساسم
و خاکستر می شود
تمام هستی ام با شراره ی عشق
و من
سبکبال
دوباره جوانه خواهم زد
نه یک بار
بلکه هزاران بار
تا صبحگاه آمدنت
پایکوبان
به تصویر بکشم
در شعله های عشق
رقص عاشقانه را

بادصبا

خاک می کنند
عشق را
پای انتقام
چشمان پر خونت

بادصبا

دست افشانی می کنند
ثانیه ها
بر مزار رویاها
غروب هر جمعه

بادصبا

ای نسیمِ صبحگاهی
مرا با خود
به سرزمینی ببر
که بابونه های وحشی
هم آغوشِ بنفشه ها
هر صبح
می خوانند
آوازِ عاشقی را
آنجا که
از عطرِ نفسهایِ گلهایِ یاس
گیسوانِ درهمِ درختانِ افرا
به رقص می آیند
و از خیسیِ چشمِ آسمانش
عشق، جوانه می زند
پایِ سپیدارهایِ...

تو و بارانِ احساسی
که می بارد
به جانِ هرلحظه
آهسته
و روشن
چشمِ ماهِ آسمان
از چرخشِ نرمِ قلم
بر سطرِ سطر
دفترِ قلبِ بی تابم

بادصبا

قد علم می کند
عشق
از قامت افتاده ی عاشق

بادصبا

می رقصند
بر بال نسیم
خنده های کودکی ام

باد صبا

از آن راهی
که رفته ای
برگرد
اینجا دلی
به اندازه ی نبودنت
تنگ است...

به سخره می گیرد
دلهره هایم را
دخترک آرزوها

باد صبا

سبز می شود
درخت انتظار
حتی
در حصار زمان

باد صبا

می تپد
ضربان لحظه ها
در ساعت شنی زمان


بادصبا

مشق می کند
به جرم عشق
چشم بارانی ام
در دریای دلتنگی
بادصبا

در قاب خاطره ها
می یابم
شیرینی خنده های کودکی ام را
که
در بزرگسالی
گم کرده ام

بادصبا

اشک هایم
گلوله های کوچکی هستند
که به قلبم شلیک کرده ای

سوسو می زند
فانوس آرزوها
در دریای خیالم

باد صبا

زمان می گذرد؛ومن همچنان درطوفان زندگی،مسافربادهای بی مقصدم...!


مائده مهری

عشق
همیشه
بوسیدن نیست!
گاهی ،
بوییدنِ روسریِ گلداری ست
که
جا مانده!

ساڵێ جارێک
وه ک پایز
له به رده مم
خۆى رووت رووت ده کاته وه
ئێستا ده لێى خه یالان ده که م
ئه و ده ستانه م
زۆر بینیوون
چ شاره زا
جێ گۆڕکێ
به قاوه ى ده ستى ده کات
چاوه کانى چه نده شاره زان
ده مناسنه...

له پرسەکەتدا کۆمەلێک دێن
هەندێکیان دەگرین و
هەندێکیان غەمبارن.
تۆ تا لە ژیان دای
چێژ لە سەما ببینە و
مرۆڤ بە ئەی مرۆڤ.
◇
در مراسم ختم تو، آنها که می آیند،
بعضی هایشان می گریند و
عده ای هم غمگین اند.
پس تو تا زنده ای از رقص، لذت...

گەوره ئەو کەسەیە
نە دەیەوێ ببێتە گەورەی کەس
و کەسیش ببێتە گەورەی ئەو.
◇
انسان بزرگ کسی ست،
که نه بر کسی بزرگی می کند و
نه کسی هم بر او بزرگی.







شعر: بیکس محمد قادر
ترجمه: زانا کوردستانی