شعر کوتاه

خوب میدانی
ساده هستم
و با تمام سادگی ام
ریشه دواندم در تو
چون نهال کوچک باغ
که با طلوع هر سپیده
قدّ می کشد
تا شانه های آفتاب
بیا
تا شکوفه بزند
شاخه سبز رویاهایم
بیا و کنارم باش
تابا تبسم نسیم بهاری
لبریز شوم از بودنت

بادصبا

همچون ساحلی
خسته از ثانیه های دلتنگی
دستخوش طوفان بی مهری ات می شوم
که امواج خواستنت
با هر جزر و مدی 
می کشند تخته پاره های آرزویم را
به سرزمین بغض ها
و حسرت ها

بادصبا

آخرین جمعه پاییز منی
تو نقاب از رخ رنگین بردار

نسرین حسینی

کجا به شکاندن تو فکر خواهم کرد ،
خوش دل !


من به تکسیر دانه هایت

دل خوش نیستم

ڪاش
برفی ببارد
براین تاریڪی دل!


پروانه فرهی(پرر)
۱۴ دوصفر مهر ۴

در اقلیم زنانگی ام!
باید زود تر بخوابم ،
دارم بیداری می بینم ..


صدیقه بیگلری

کی موهاتو وا کردی!
که اینگونه ،
شاهد سقوط آبشار گیسوان تواَم..

صدیقه بیگلری

ساعت ها دیوانه شدند
وقتی ماه ها از تو بی خبر ماندم. .

صدیقه بیگلری

آزادی پرنده ای بود
که در موهایم لانه داشت

لبریز زمستانم
و دیگر هیچ بهاری
از بطن خاکم
شکوفه نمی رویاند

خاطره محقق

گاهی خورشید
محتاج پیاله ای نور است
وشب بی تدارک
برای غوغای ستاره گان

ما هنوز برای زندگی پس از خود
توجیحی در باور نور ننشاندیم
و تنها دعای باران است
که چشمهایمان را بی قرار می کند.

خاطره محقق

می شد جهان
از چشمهای روشن زنی طلوع کند
و شب در ادامه ی گیسویش
به درازا بکشد.

خاطره محقق

به بهار می مانی و شوق نگاه

تنها تویی که
از دهانم بیرون می آیی،
دهانم را هم
که ببندند.



زانا کوردستانی

-ابرکوه،
-الشتر،
- بیستون...
آه!
هر جا گذرم می اُفتد،
می بینمت!
***
تو؛
--همه جا با منی!



زانا کوردستانی

من،،،
پرنده ام،
گلبوته ام...
اگرچه؛
شبیه تنهایی
--بی حجم !

چه برفی روییده !

کاش پانگذارد هیچ بهاری برآن

خُنُک بماند

دشت زمستان

زن
هر روز همین ساعت
رژ لب صورتی را برای مرد می زد
تا به او لبخند بزند
که مرد آرام شود
که زن زندگی اش را شروع کند...

بی قرار است
چشمان غزل
بی سایه

-بادصبا

از سرمای نبودنت
می پیچند واژه ها
به قامتِ احساسم
و قلم به خود می لرزد
و چشمهای منتظرم
سر بر شانه های خیال
به خواب می روند
پشت پنجره ی دلتنگی

-بادصبا

دل تنگی را
نمی شود سنجاق کرد
به یک فصل
زمانی که نبودن ات
همیشگی ست

من در تو
خواب
مانده ام
اینگونه بیدارم مکن!!

پروانه فرهی(پرر) ۹۶/۹/۲

آغوشش را بست
چپ به راست
راست به چپ
دهان دگمه ها را چفت کرد
هر روز بلیط های زیادی را می خورد
تا شاید این بار
ایستگاهی را بالا بیاورد
که چمدانش را در آن جا گذاشته است

چه دیر آمدی
و چه زود
رد پاهایت را به آفتاب سپردی

بگو حالا!
نشانی ات را از کدام برف بگیرم؟