شعر

چون در آغوشت گرفتم قالب من جان گرفت..

دستم بسوی تو دستی برآسمان
دست دگر کجاست که خاکی بسر کنم

غَمَت ناخوانده مهمانی ست هرشب در سرای من...

میدانم و میدانی شیرینترازین لب نیست
گوئید طبیبان را دیگرمرا تب نیست
وقتی که بیائی تو یک شب به مهمانی
فریاد بر آرم من آن شب شب من شب نیست

دوستت دارم و دانم که توئی دشمن جانم
از چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم

من نه آنم که دوصد مصرع رنگین گویم
من چوفرهاد یکی گویم و شیرین گویم

موی ژولیده بود بالش پر مجنون را...

گیرم غم روزگار سنگین باشد
گیرم دل بی قرار غمگین باشد
باید بکَنیم بیستونی در خویش
تا آخر شاهنامه...
شیرین باشد!

زین پیش اگر نصف جهان بود ، بعد از این
با تو شود تمام ِ جهان اصفهانِ من

شعله بکش بر شب تکراری ام...

کاش تو بودی و

نبود آنچه هست ......

طمع افزونتر از دزدست اینجا پاسبانها را

چه کرده ام که مرا پایمالِ غم کردی ؟

مَرا آن بَخت کی باشد که تو خواهانِ من باشی؟

توئی در خواب و من برروی أبم
نمیدانی که از عشقت کبابم
تومیگوئی که من را دوست داری
چرا شبها نمی أئی بخوابم
به دریا من رخ ماه تو بینم
بخود گویم گرفتار سرابم
بیا جانا تو بامن دلبری کن
بیا بنگر تو برحال خرابم
اگر باران ببارد روی دریا...

ور تو به تیغم زنی، از تو نخواهم برید

سیری ز دیدن تو ندارد نگاه من..

صبح از رخ او
تحفه به گلزار فرستاد ....

تو هم از حد درازی ای شب اندوه!_
_________________________________کوته_شو!

هم چنانش در میانِ جانِ شیرین، منزل ست

شعر نوشتن بلد نیستی!...
شعر خواندن نمی دانی!
کمی راه برو...بخند،
مو پریشان کن... شعر شدن که بلدی؟

لب بی وفای او کی به تو شهد می چشاند
چه توقعی است آخر ، که تو از طبیب داری....

دکلمه

دوست دارم که شبی شمع و چراغم گردی
دوست دارم که دمی میوه باغم گردی
دوست دارم که زنم چنگ به آن زلف سیاه
شاید آنروز توهم خاطره خواهم گردی
دوست دارم نفسم رابه نفس بندکنم
شاید آن روز توهم عاشق زارم گردی
دوست دارم که شوم مست وخرابت همه...

درخت دوستی بنشان که بیخ صبر برکندم