متن اشعار صدیقه بیگلری

آزادی
وقتی‌ست که دیوار
یاد می‌گیرد پنجره باشد،
و پنجره
جرأتِ پروازِ نور را
از قاب نمی‌ترسد.

بوسه
مرزی‌ست
که در آن
دو تن
بی‌مرز می‌شوند.

پیری
باز شدنِ آرامِ دکمه‌هاست
از لباسِ بودن.

بدن
قبل از قانون متولد شد.
به او گفتند
بایست
ایستاد
گفتند
بنشین
نشست
گفتند
ساکت
و بدن
شروع کرد
فریاد کشیدن.

مادر
یک دست است؛
روی شانه‌ات که می‌نشیند
فرو نمی‌ریزی.

تفنگت را زمین بگذار
دست‌هایت هنوز
بوی کودکی می‌دهند
هنوز می‌توانند
پیشانیِ کسی را
از مرگ پس بگیرند
تفنگت را زمین بگذار
قبل از آن‌که
خواب‌ها
به جسد عادت کنند.

تفنگ را زمین بگذار
دست‌هایت برای بذر آفریده شده‌اند
نه برای نشانه‌رفتنِ قلبی
که شاید شبیه قلبِ خودت بتپد
تفنگ را زمین بگذار
جهان
از این همه فلزِ سرد
خسته است.

اگر روزی مرگ بیاید،
به او می‌گویم صبر کند؛
باید آخرین بار
نامِ تو را
روی لب‌هایم امتحان کنم
تا بفهمد این زندگی
چرا این‌قدر دیر تمام شد.

مرگ را
نه پایانی هولناک،
که ختمِ سخنی ناتمام می‌دانم.
در دفتر عمر،
هر صفحه که ورق می‌خورد،
صدای اوست.
و وقتی برسد،
تنها شمع را خاموش می‌کند؛
اما گرمیِ اتاق هنوز می‌ماند.

مرگ؟
شاید فقط نسخه‌ای حذف‌شده از ما باشد
در آرشیوی که هیچ‌کس مدیریت نمی‌کند.
شاید هر بار که می‌خوابیم،
نسخه‌ای از خود را به یادگار می‌گذاریم
و کسی نمی‌فهمد کداممان ادامه پیدا می‌کند.

گلوله خورد
به تنم؟
نه...
به هم وَتَنم!

در گلوی خیابان
جای
گلوله‌ای
مانده است
هر بار که راه می‌رویم
خون
می‌شود
صدایمان.

اگر دلت شکست،
بگذار نور
از ترک‌ها بگذرد.

هیچ آینه‌ای
بی‌زخم نمی‌درخشد،
و هیچ عشقی
بی‌تَرَک نمی‌ماند.

دلتان که شکست،
در خود گل بکارید —
خون،
گاهی خاک می‌خواهد.

زن‌هایی را می‌شناسم
که از دور شبیهِ فصلِ سنگ‌اند،
از نزدیک بوی شراب می‌دهند،
و در خلوتِ خود،
برف گریه می‌کند روی شانه‌شان.

---

«مرا از شرِ خودم نجات بده»

مرا از شرِ خودم نجات بده،
از دستی که بی‌خواب، گلویم را لمس می‌کند.
در من صدایی هست
که شب‌ها پنجره را می‌گشاید
تا سقوط کند.

مرا دوست بدار
پیش از آن‌که تنم به پروازِ اشتباه عادت کند.
هر بار که خود را...

امروز هم نمردم مادر،
نه برای خودم—
برای دستی
که هر بار
گریه‌ات را
از گونه‌ی جهان
پاک می‌کند.

گلوله
بدن
خیابان
میانِ این سه
مرگ
حتی زحمتِ جمله شدن را به خودش نمی‌دهد—
فقط
از دهانِ تفنگ
به حافظه‌ی آسفالت
شلیک می‌شود.

تفنگت را زمین بگذار
دست‌هایت
برای بذر آفریده شده‌اند
نه برای نشانه‌رفتنِ قلبی
که شاید شبیه قلبِ خودت بتپد
تفنگت را زمین بگذار
جهان
از این همه فلزِ سرد
خسته است.

چه مانده از ما
جز آرزو
که مثل زخمی آرام،
هر شب
دهان باز می‌کند
و فردا را صدا می‌زند .

چه مانده از ما
جز آرزو
که روی لبه‌ی تقویم
خودش را
آهسته
می‌بُرد .

گلوله
بدن
خیابان
میانِ این سه
مرگ
حتی زحمتِ جمله شدن را به خودش نمی‌دهد—
فقط
از دهانِ تفنگ
به حافظه‌ی آسفالت
شلیک می‌شود.

خیابان‌ها
مثل رگ‌های باز
زوزه می‌کشند
و پاها
به زمین نمی‌چسبند.
دیوارها
دیگر سکوت نمی‌کنند
و هر گرافیتی
شعری‌ست که نمی‌تواند بمیرد.
زن‌ها
صدایشان را پس نمی‌گیرند
و دست‌ها
به آسمان، نه به زنجیر، دراز می‌شوند.
شهر
از خشمِ جمع شده منفجر می‌شود
و شیشه‌ها
به جای شکست، حقیقت را...

آن‌ها که شب‌ها بیدار ماندند،
تا فردا برای ما بخوابند.
"مادر"

بعضی‌ها
اسم خودشان را
به گردن تو می‌آویزند
بعضی‌ها
رؤیاهایت را
به پاهایت می‌پوشانند
فرق عشق
همین‌جاست.