متن عسل صحاف قانع

چقدر دلم‌ گرفته است...

بارش غم از سقف اتاق بر شانه های تکیده و پیکر خسته ام تمامی ندارد. نمی شود برگردی؟ آغوشت مگر چقدر گران است که تمام وجودم را نثار کردم و‌ بس نبود؟! پایان این ماجرا کجاست؟ تو کجا ایستاده ای؟ من در کدام مسیر هستم؟ مقصد...

شما برای پر گشودن و تجربه ی لذت پرواز، نیازمند ارتفاع هستید...

✍🏻 عسل صحاف قانع

باورت می شود کنار تو می توانم به میخ های اسیر شده در دیوار هم بخندم؟ هربار صبح که چشم هایم بار دیگر سعات دیدن پیدا میکنند و قلب نحیفم فرصت زیستن دوباره می یابد؛ همه چیز با من در صلح است و کائنات نوازشم میکنند....

چقدر دوست داشتنت رنگی بود برایم، از آن رنگ هایی که روح آدم را به پرواز در می آورد، اما اکنون سیاه و سفید شده است ...

تصویرت در یادم برفکی تر از همیشه است و دارم فراموش میکنم که چگونه به من نگاه میکردی اما یک چیز را فکر...

من مانند آخرین دیالوگ از فیلمی با پایان باز هستم

و اما تو ...

در ابتدای تیتراژ پایانی قرار گرفته ای با مضمون ( این داستان ادامه دارد...)

خیالِ حضور تو اینگونه مرا به ادامه وصل میکند.

در ذهن آشفته‌ام،
برایت حرف‌های بسیاری داشتم
اما زندگی،
هرگز مجالی برای گفتن‌شان نداد
فقط این را از من به یادگار داشته باش
برای تو مردن
چقدر طعمِ زندگی می‌داد

اما باید بگویم

از وقتی دیگر نیستی

تا در را به رویم باز کنی،

تمام درها

یکی‌یکی

بسته‌اند

و من،

پشتِ هزار "درِ بسته"

ایستاده‌ام...