متن پژمردگی

از کتاب نوای احساس:

کشتیِ جان، در ورطه‌ی غم‌ها شکسته‌ست‌و
دیگر قدم‌های دلم را هیچ، ساحل نیست

با این‌همه، پژمردگی، انگار ماوایم
جز خفتنِ همواره‌ها، در بسترِ گِل نیست

بسیار سخن بود
نگفتیم و گذشتیم
ما همان لاله ی،
پژمرده ز دشتیم

زیاد که گُل باشی اسیر عَلَفِ هَرز میشی...

روزِ نخستِ مرداد آمد و رفت،
چون شعله‌ای از دلِ آتش برفت.

خورشید بر آن بامِ بلند ایستاد،
با تیغِ تب، بر تنِ این خاک زد.

بادی نیامد، نفسِ شب برید،
دل تنگ شد از هوای بی‌سند.

دل، مثل گلی در عطشِ دشتِ خشک،
بی‌سایه و بی‌چشمِ تو، پژمرد و...

گل از بے آبے مے میرב
انساט از کم توجهی

در خویش شکستم، به نجوایی خموش
لبخند به لب، نقش بر دیوار دوش
امید به خورشید، ولی شب به تن
در سایه‌ی وهمی که شد بی‌خروش
سیراب نمودم گل پژمرده را
افسوس که خشکید زخم فراموش
بر دوش کشیدم تن مرده‌ای
غافل که نماند از او هیچ هوش
ای مرگ،...