متن روزبه معین

روزگارم بر خلاف آرزوهایم گذشت
گرد پیری کی ندانستم به موهایم نشست

من از هیزم شکن احوال جنگل را نمی پرسم
که می دانم ندارد در نظر جز یاد تک خشکیده حاجی را

روزگارم چون دریای غمی بود که ساحلی غمگین تر داشت

از اون پنجره خوب بیرون را نگاه کن،
آدم ها میان و میرن و برگ های زرد را زیر پاشون له می کنن. برگ ها خردمیشن، صدا میدن، ولی هیچ کدوم از آدم ها یادشون نمیاد این ها همون برگ هایی هستند که تو بهار و تابستون سرپناه سبزشون بودن....

داستان من و چشمان تو، داستان پسرکی ست که هر روز غروب پشت شیشه دوچرخه فروشی می نشیند و از پشت شیشه دوچرخه ای را می بیند که سال ها برای خودش بود ...!
با آن دوچرخه تمام کوچه های شهر را می گشت، از کنار رودخانه آواز کنان عبور...

روزبه معین :

آدم ها جدا از عطری که به خودشون میزنن
عطر دیگه ای هم دارن که اتفاقا تاثیر گذارتر هم هست ، عطر چشم هاشون ، عطر حرف هاشون ، عطری که فقط مختص شخصیت اون هاست و متاسفانه در هیچ مغازه ی عطر فروشی پیدا نمیشه.

گاهی مردم هم فراموش میکنن که تو کسی رو فراموش کردی ، بی اختیار و بدون قصد و غرض اسمی رو به زبون میارن یا خاطره ای رو تعریف میکنن که بدجوری بهم میریزدت...

روزبه معین
آنتارکتیکا هشتاد و نه درجه جنوبی

روزبه معین :

حس کردم که چقدر دلم واسه خودم تنگ شده
تلخ ترین حسِ دلتنگی ، دلتنگی واسه خودته..
واسه کسی که بودی !

آنتارکتیکا ، هشتاد و نه درجه جنوبی

پاییز 
که همیشه
 لاى برگ هاى زرد و نارنجی نیست
گاهى قهوه ای ست که سر مى رود ،
 غذایى ست که ته مى گیرد
و لبخندى ست که بى بهانه بر لبانت مى نشیند 
ساده بگویمت !
 دلتنگ که باشى پاییز نزدیک است

روزبه معین :

برای گم شدن همیشه نباید توی کوچه پس کوچه های غربت باشی ، گاهی وقت ها درون اتاقِ خودت ، میانِ تک تکِ خاطراتت گم میشوی ، آن وقت باید خیلی به عقب برگردی تا خودت را پیدا کنی ، خیلی...

قهوه ى سرد آقاى نویسنده

روزبه معین :

گاهی مردم هم فراموش میکنن که تو کسی رو فراموش کردی. بی اختیار و بدون قصد و غرض اسمی رو به زبون میارن یا خاطره ای رو تعریف میکنن که بدجوری بهم میریزدت...

آنتارکتیکا هشتاد و نه درجه جنوبی

می دونی چی نقاشی مونالیزا رو معروف کرد؟
دزدی!
شاید باورت نشه، قبل از اینکه مونالیزا دزدیده بشه کسی آن چنان نمیشناختش،
یه شب یکی از کارمندهای موزه لوور می خوابه توی موزه و صبح نقاشی رو برمی داره و به راحتی می دزده،
احمقانه نیست؟
از فرداش همه می...

یه روز صبح
از خواب بلند میشی و
متوجه میشی هیچ حسی به گذشته و
آدم های گذشته نداری ...
دیگه می تونی واسه همشون آرزوی خوشبختی کنی ؛
یه جور رهایی و بی احساسیِ کامل !
از اون به بعد با کسی جر و بحث نمی کنی ...
به...

.
+ ادواردِ هشتم رو میشناسی؟

- نَه!
+ ادوارد هَشتم بزرگترین پادشاهی جَهان رو داشت، اون به هَشتادو چَندسالگی فِکر میکرد،هشتادو چندسالِگی وقتیه که هرچیزی معنایِ واقعیِ خودش رو پیدا میکنه!
ادوارد هَشتم پادشاهی بِریتانیا رو واسِه بودن با زَنی که نِمیتونست مَلکه بشه رَها کرد. جایِ کاخ هایِ...

آرزو میکنم کتاب های خوب بخوانی، آهنگ های خوب گوش کنی، عطر های خوب ببویی، با آدمهای خوب حرف بزنی
و فراموش نکنی که هیچ وقت دیر نیست بودن چیزی که دوست داری باشی!

+ نمی تونستم از رفتن منصرفش کنم
- پس چی کار کردی؟
+ نشستم کنار دریچه، سیگارم رو روشن کردم و رفتنش رو دیدم..
- بعدش رفتی خونه؟
+ نه ، یه پاکت سیگار کشیدم ، گفتم شاید برگرده..
- بعدش چی؟ رفتی خونه؟
+ آره رفتم خونه و همه...

‎آری، پاییز نزدیک است.
‎اما پاییز که همیشه صدای خش و خش برگ ها در گذر ها نیست
‎پاییز که همیشه با بوی مهر نمی آید.
‎پاییز گاهی در زیر سیگاری روی میز، زیر انبوهی از خاکستر است.
‎گاهی حوالی عطری تلخ پشت یقه ی لباسی تا شده
‎گاهی هم...

تنها بدیش این بود که خیلی خوب بود..
بعضی از آدم ها انقدر خوب هستن که نباید بهشون نزدیک شد.
باید اون ها رو از دور دید، از دور سلام کرد، از دور لبخند زد، از دور دوست داشت...
شاید این هم یک جور داشتن باشه،
آخه زندگی متخصص اینه...

نمی دانم چرا می گویم،آه از دست تو!
دست های تو،زیباترین فعل ها را رقم می زدند..
نوازش می کردند،
شعر می نوشتند...
آهنگ می نواختند،
چای می ریختند...
دست های تو...
رفیق صمیمی دست های من...
اما...
آه از پاهای تو...!

چه ساده رفتند