متن تک بیت

خویش را گم کرده‌ام در سنگلاخ زندگی ؛
هرچه می‌گردم نمی‌دانم کجا افتاده‌ام ...

چو عاشق میشدم گفتم که بردم گوهر مقصود
ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد...

💔😔

شباهت من و تو هرچه بود ثابت کرد
که فصل مشترک عشق و عقل، تنهایی‌ست

ترک افیون را علاجی بهتر از تقلیل نیست
اندک اندک ز آشنایان جهان بیگانه شو...

ای نوش لب که بوسه به ما کرده ای حرام
گر خون ما چو باده بنوشی، حلال تو..!

رفت از فراق روی تو عمرم به سر، ولی
پایم نمی‌رود که ز پیش تو بگذرم

با دلت حسرتِ هم صحبتی ام هست، ولی
سنگ را با چه زبانی به سخن وادارم؟

روزگارا ! بـرده ای دل را سـرِ بازارِ عــشـق


لیـک نـفروشم دلـم را با دو "جانـم" گفتنی

چنان گرفته دلم از جهان مثل سکوت
که اگر به نام صدایم کنند می شکنم

دل میکنم به خاطر تو از دیار خویش
ای که خاطرت خوشتر از خاطرات من!:)

از نمک نشناس ها آزار دیدن سخت نیست!
درد دارد خوردنِ زخم از نمک پروده ای...

گفتم که خطا کردی و تدبیر نه این است

گفتا چه توان کرد که تقدیر چنین است

تو را ای چرخ بسیار آزمودم
همانی و همانی و همانی!

رَوَندگان طریقت رَهِ بلا سِپُرَند
رفیقِ عشق چه غم دارد از نشیب و فراز

نظر ار ز دوست پوشم که برون رود ز چشمم
به چه اقتدار گویم که برون شو از ضمیرم

خواهی که ز هر سو نظری سوی تو باشد
زنهار مرنجان دل صاحب نظری را

هر سنگ که بر سینه زدم، نقش تو بگرفت
آن هم صنمی بهر پرستیدن من شد

گر از زلف پریشانت صبا بر هم زند مویی
برآید زان پریشانی هزار افغان ز هر سویی

می‌رود قافله عمر به سرعت امروز
ما در اندیشه آنیم که فردا چه کنیم

حرفى نزدم ؛
از غمِ دورىِ تو اما ...
اى کاش بدانى
که چه آوردهِ به روزم ...! 😔💔

شب بخیر گفتنِ ما محضِ اَدایِ اَدب است
وَرنه چون شب بِرسد اولِ بیداریِ ماست....

عاشق که شدی ، شعر شود خنجر تیزی
گاهی بدَرد ، گاه شِکافَد جگرت را

کاش دست دوستی هرگز نمی دادی به من...

« آرزوی وصل » از « بیم جدایی » بهتر است!

تَمام عمر خَندیدم به این عاشق به آن عاشق

چِنان عشقی سَرم آمد که دیگر من نِمیخندم