متن جنگل سوخته

درخت ها که مثل پرنده ها نیستند که وقتی جنگل آتش گرفت کوچ کنند !
درخت ها می مانند اما نمی توانند جنگل را نجات دهند . . .
مثل من که می مانم اما نمی توانم تو را نجات دهم !
مرا ببخش محبوب من که پرنده نیستم !

«آتش بر میراثِ سبز»

درختان،
ایستاده در شعله،
فریادشان
در مهِ شمال گم شد.

پرنده،
خانه‌اش خاکستر،
به دودی بی‌پایان پناه برد.

رود،
آینه‌ی اندوه شد،
و سنگ،
گریه‌ی خاموشِ زمین را
به دوش کشید.

ای جنگلِ کهن،
با ریشه‌های چهل‌میلیون‌ساله،
چه دستی
این زخم را بر تنِ سبزت نوشت؟...

ای آسمان بی تفاوت این دود آخرین نامه ی درختان به تو بود
اشکهایت را جمع کن
برای شستن این زخم سبز،

آتش
به پاشویه‌ات ادامه می‌دهد
پاییز
به دلسردی‌ات

بگو چه کنم
عیسای غم‌پوشِ من
انجیلیِ نیمه‌جانِ خاک
- ای هفت قلم گریه -
بگو من
چه کنم؟

کم
کمتر
کم کم از خود به خود بسوز
که جنگل
تابِ تَبی چنین، ندارد

«آرمان پرناک»
3 آذر 1404 - سبزِ خاکستری؛...

بی پناهم ، هوس برف زمستان نکنید
جنگل سوخته را عاشق باران نکنید

من همان پنجره ماتِ بهم ریخته ام
بدنم را سپر ضربه طوفان نکنید

عاشقی زهر عجیبیست که بر جانم ریخت
با همین درد خوشم قصد به درمان نکنید
من نفس های کسی در نفسِ تنگم هست
باز...