شعر کوتاه

وقتی ستاره های دور
کم رنگ سوسو می زنند؛
چراغ های نئون
به طعنه نگاهشان می کنند!





لیلا طیبی (رها)

از آن روزی که با کفشهای آلوده
و پر از گِل و لای
بر برف ِدل پای نهادی؛
حالم شبیه پرنده ای ست در قفس

که نه راه پرواز را می داند
و نه دوستی با قفس...

لکه ی ماه وُ،
قطره قطره ستاره-
روی پیراهنِ شب پاشید.
من اما؛
به طلوع خورشید می اندیشم
که سحرگاهان،
پیرهنِ شب بدراند!.


زانا کوردستانی

دلم که غروب می کند
روز درون شهر می میرد
تا در چشمان تاریک ات
تکه های تو را قدم بزنم

نیامدی و دلتنگی واژه ها

امان شعرهایم را بریده اند

بیا و به داد من نه!

به داد شعرهایت برس...

عشق بیداد می کند در پسِ خوش خیالی ام
گاهی باید از دست زندگی
نفس کشید
این است حال دل وپریشان حالی دل !!

پاییز ۱۴ دوصفر
پروانه (پرر) فرهی

باید رفت
باید خفت
باید کمی بی فکر شد از
فکری که مارا مجنون کرد و
خود خفت.
پروانه فرهی (پرر)

۱۴ تیر ۱۴ صفر ۱

چه یلدای
درازیست
این روزهای بی تو

تو باران میشوی

من رود!

جاری

رها

عاقبت،

دل به دریا می زنم

سگِ تنها
در آخرین بن بست شهر
تا سپیده دم
معصومیتش را زوزه کشید

نخ نگاهت
تابش کدام شعرست
که زیبایت را
به رخ میکشد

-صیدنظرلطفے

چگونه شعر کنم ؟

راز چشمانت را

در تنگ نای

بی هم نفسی !!....

-مهدی ابراهیم پورعزیزی (نجوا)

@mhediebrahimpoor

چگونه قدم بزنم
کوچه های به غربت نشسته را
درغروبی
که سایه های سکوت
حال هیچ آشنایی را نمی پرسد

ابراهیم پورعزیزینجوا

https://t.me/mhediebrahimpoor

من،،،
دورترین کوچه ی دنیا را
پیمودم وُ،
تو
در جستجویم،
راه خانه ات را گم کرده بودی!
راستی؛
که گفته بود؟!
دو خط موازی هرگز به هم نمی رسند؟

کاش،،،
تنهایی نام دیگری داشت!
مثلن ایست قلبی،
--مرگ،
یا نابودی!
شاید؛
کسی،
کسی را تنها نمی گذاشت!

باران را به یغما بردند
باد های غارتگر...
...
بوته های دشت
با شاخه های ملتمس
تشنه ایستاده اند،
--به نماز باران!

می بینمت وُ؛
به لکنت می افتد - زبانم!
...
نبضِ کلافه ی من،
یورتمه اش می گیرد
و در گوشه ای از اعماق گلویم
شعرهای عاشقانه ی معاصر
گیر می افتند...
...
هرگز نفهمیدم چرا؟!

اسیر شبکده بودیم که،
ستاره ای تابناک
--در سیاهی خَلید!
و من اما،،،
لبریز از خلسه ای نوشین
--هیچ نفهمیدم
که تو
در (هجرت) از این تاریکی
قلبم را می بردی!

برایم، از عشق بگو،،،
اگرچه سال هاست؛
فلشِ کوچه،
بن بست را نشان می دهد!.





لیلا طیبی (رها)

مادرم مُرد
اما هنوز میان باغچه جوانه می زند!
شکوفه می دهد؛
سیب می شود وُ
می گوید: بخور، نوش جان!



-زانا کوردستانی

به راه می نگرم وُ
--آه می کشم!
آخرین آرزویم،
آمدن توست.



-زانا کوردستانی

کوچه ها،
خیابان ها وُ
تمام خانه های این شهر
باردار سکوتی سنگین اند!
با زمزمه ی قدم هایت
--فارغشان کن.

رفتن تو رفتن نبود
مرگ بود
داد و بیداد کردن دل بود.



شعر: تنها محمد
برگردان: زانا کوردستانی

دلتنگتم و
درد اینجا نبودنت را
با فریادی از ته دل به همه ی دنیا خواهم فهماند.





شعر: تنها محمد
برگردان: زانا کوردستانی