100 متن کوتاه اشعار فاتح ۱۴۰۵ جدید 2026
متن های کوتاه درباره اشعار فاتح
100 متن کوتاه اشعار فاتح ۱۴۰۵ جدید 2026
کپشن اشعار فاتح برای اینستاگرام و بیو واتساپ
گمان کردم که میبندم به رویِ خویشتن در را،
دریغا! با نگاهِ تو، شکست این عهدِ بیفردا
مرا در خلوتِ خستم نگاهت بذرِ رؤیا کاشت
چنان کز تارِ گیسویت، گسست اول و آخرها
این لحظهها که هستم و داری به دستِ من
کاری بکن که عشقِ تو جوید مرا زِ تن
بگذر از این همه دنیا، که جهان تنگ است،
در نگاهِ تو، هر آنچه که بود، رنگ است.
گرچه چشمِ جهان، در پیِ تو میدود،
گره خورد به چشمت، تمامِ پنگ است!
جهان، هزار خزان دید و من بهاران را
در این بهشتِ دلم، آرزو نگه میداشت!
اگر پرسند از آن جان که با من زیست، یادت هست؟
بگو؛ اندک غزل، اما به جانش عشق میورزید!
از نگاهت،
رازِ هستی،
آشکار است،
لیک در سینه،
حبس مانده،
گفتنش،
ناتوان است.
اگر تو نبودی
چه بود دنیای من؟
به چه دل خوش میکردم؟
این روزهای بیتو
چون شبهای تاریک و درازند.
خدا نکند
که این دل
بیتو
آرام گیرد.
به نسیم سحری بوی تو آید به مشام
دلِ آشفتهٔ ما باز رود سوی حضور
گر چه دوری ز نظر، مهر تو نزدیک دل است
نتوان برد ز دل نقش تو ای ماهِ غرور.
از هر راه که رفتم،
باز به نام تو رسیدم؛
شعرهایم
تمام شدند،
اما
نگاهت
هنوز
ناگفتهترین غزل من است.
در را باز بگذار...
که من در راه همان "امید" هستم.
چشم نبند،
که رسیدن من،
به بیداری چشمهای تو بند است.
جهان هر چقدر هم خسته و ناآرام باشد،
سطرهای شعرِ تو امنترین گوشه برای پناهگرفتن است.
واژههایت را میخوانم،
پلک میبندم،
و میگذارم طوفانها پشتِ درِ همین خلوتِ شاعرانه تمام شوند…
"عشق" در بازار پرهیاهوی "ادعا"، سکهای است که تنها به مهر "صبر" ضرب میشود.
مدعیان، فریاد عاشقی سر میدهند؛
اما عاشق، در خلوت صبورانهاش،
حتی نفسهایش را نذر انتظار میکند...
تماشایت
چنان
در من جاری شد،
که فراموش کردم
جهان
چشم به راهِ
یک نفس است...
اگر سپیده
از راه نمیرسید،
من تمامِ شب را
کنارِ تو
به صبح میرساندم؛
اما صبح آمد
و من
هنوز
از رفتنت
به شب نرسیدهام.
شبیهِ بویِ خاکِ خیس، بعد از ریزشِ باران
کنارت خستگیهایِ تن و جان میرود از یاد
تمامِ شهر اگر تاریک و سرد از باد و بوران شد
دلم با یک تبسّم در هوایت میشود آباد…
شادی ز حریمِ تنِ من رخت بربست،
سهمم ز جهان، آتشِ پنهانِ بلا بود؛
با این همه خم گشت مگر قامتِ این کوه؟
این خلوتِ فرسوده، مرا تیغِ جفا بود!
زاهد ار حکم کند کز پیِ آن دلبر مگرد،
گو مده پند که این شوریده را سر در هواست؛
گردِ آن کعبهی رخسار، طوافیست مدام،
گرچه در مکتبِ عاقل، سرِ این کار خطاست…
بر جایِ قدمهات غباریست سرِ راه،
داغِ تو در این سینه هویداست هنوز؛
برخاست زِ دل، شعلهی آتشکدهی آه،
بیتو سرِ این قافله برپاست هنوز…
پرسیدم از آن فتنهی مهپارهی دیروز:
از تابِ رخِ کیست که شد ماه، سیهروز؟
بر آستانِ جلالت مَهان خجل گردند
که پیشِ خاکِ رهت خسروان سر افراشند!
کنارِ خلوتِ تو پادشاهِ این جهان گشتم
زِ شوقِ رویِ ماهِ تو، به اوجِ فتح، بنشستم!
اگر در نقدِ جانها سایه اندازد سرِ کویت،
بهایِ هر دو عالم را دهم در حسرتِ بویت!
ما را به نگاهی ز خود آگاه نکردی
یکبار گذر بر سرِ این راه نکردی
گفتیم مگر بر سرِ مهر آمدهای باز
دیدیم جفا کردی و کوتاه نکردی!
تو با این چهرهی پرنیرنگ و این رفتارِ ناپیدا
چه میخواهی از این جانِ شکسته، آخر ای دنیا؟!
نشانی از دلِ شیدای ما جویی اگر روزی
نصیبت نیست جز خاکستری از داغِ جانسوزی!
در جلوهی نگاهِ تو مبهوت ماند و مات
آیینه هم ندید چو روی تو در حیات
یادِ آن روز که در چشمِ تو طوفان گم شد
دلِ من در خمِ گیسوی پریشان گم شد
بیتو در کوچه و بازارِ غزل، سرگردان
قافیه گم شد و نامِ من و جانان گم شد
جهان،
به کوچکیِ مشتِ تو بود
وقتی
دستِ مرا گرفتی
و تمامِ فاصله را
خط زدی.
در هر نفس، جز تو چیزی نمیجویم،
تو، همه دنیای من، همهبهانهام...
قطعهای از تو، در کنارم نبود، اما،
دل، با هر نفس، تو را در خود، زنده نگه میدارد…
بساطِ غم، به کنجی نهادم، ای جان،
که عشقِ تازه، بنا کرد، به صحرایِ دل، ایمان
به باغِ دل، عشق افشاندم، ای یار،
که جایِ بیدِ مجنون، روید گلِ دیدار.
غزلها خواندهام، اما در این میان،
دو چشمِ تو، بهترینِ شعرم شد.
جان میگیرد از تو، در تو نفس مییابد
چون بیتو نفس هم در سینه نمیماند
چشمها در پیِ آن جلوهیِ بیمانند،
در تماشایِ تو، گشتند همانداخت و بیمانند.
گرچه عالم به تماشایِ تو، چشم دوخته،
من که در چشمِ تو، گم گشتهام، بیصدا و بیماند.
جانم را گرفتی
اما شکایتی نیست
چون در کنارِ تو
مرگ هم بوی زندگی میدهد
این مرگ،
مرگِ معمولی نبود
من در آغوشِ بوسهی تو
از نو متولد شدم
مبادا که بگذرد روزگارِ وصل
و من چو خاک شوم، و تو با اشکِ حسرت آیی
بی تو هر گوشهی عالم به دلم زندان است
هر نفس دورِ تو بودن، سفرِ هجران است
تو اگر قبلهی چشمانِ منی، میفهمی
که غریب است کسی کز تو جدا، بیجان است
در کوچهٔ دل، رهگذری جز من نیست
در باغِ وفا، بر شجرِی جز من نیست
گر از تو سخن به نیک و بد میگویم
از شوقِ توست، چون دگرى جز من نیست
در حضرتِ حسنِ تو، بهجز من، دگری نیست
در دشتِ وفا تخمِ طلب، جز من، نَکاری نیست
گر تلخیِ تو در سخنِ خلق برانم
از غیرتِ دل است، که جز تو، طلبی نیست
چشمهایش
آینه بود،
که صدایش در آن شکست،
هزاران واژه،
بیهوا،
آنجا غلتیدند،
و من،
آن سوی آینه،
همه را شنیدم…
شانه ام، برای سیل اشک هایت کافی بود؛
اما
استوار تر از کوه برای تکیه زدنت خواهم شد…
در این افقِ بیانتها،
چشمان تو
زلالِ جاریِ آبشاریست
که هزاران سال،
پچپچِ نامها را
در خود فرو میبلعد.
رازیست در نگاهت،
که خاموشیاش
از هر فریادی،
آشناتر است.
آن دم که در سکوتِ شبم، میتپد دلم
عطرِ حضورِ توست که جان میدهد به من
گم گشته بود در پیِ خود، سایهی غریب
شد همنفس به لطفِ تو، این روحِ بیبدن
مرا به تیغِ نگاهت بکُش که در مذهبت
هزار بار مُردن و برخاستن، عبادِتِ ماست!
آنقَدَر بارِ غمت را به مژه برداشتم
که اگر کوه بُدی، پُشتِ زمین میخَمید…
دفتر دلم را که میبندم،
عطر تو
از لابهلای سکوتش
بیرون میریزد؛
انگار دستی مهربان
پیش از من
بر واژهها گذشته
و از ردِّ گرمایش،
تمام زمستان جهان
شکوفه کرده است.
جهان را به بهایی اندک میبخشند،
اما تارِ مویِ تو
تمامِ داراییِ این دل است؛
سوگندی که کهنه نمیشود…
هر بار
که میخواهی فراموشم کنی،
دلت
بهانهای تازه میتراشد؛
انگار عشق،
خانهایست
که کلیدش
فقط در دستِ من است
در تو
غروب،
آهسته شاخه میکشد؛
هر بار از عشق
پناه میبری،
نامِ او
از نبضت
دوباره جوانه میزند.
دلم به نام تو آرام میگیرد
حتی وقتی که فاصله،
میان ما قد میکشد
تو را نه فقط برای داشتن
که برای ماندن در تمام لحظهها دوست دارم
هزار بار فرو میریزم
در تقاطعِ این خیابانِ سرد؛
هر رهگذری که تنها شباهتی دارد،
تیرِ خلاص است
بر قلبی که هنوز
در هوایِ تو میتپد.
نقدِ جان دادم و لبهات خریدم، چه کنم؟
دام در چشم تو دیدم، نپریدم، چه کنم؟
خوشتر از این قفسِ تنگِ دل و جانِ تو نیست
که به زنجیرِ تو عمریست رسیدم، چه کنم؟
جان به لب آمد از این مهر جنون،
فاتحِ قلبم تویی،بی چندوچون...
بمان تا بسوزم در این شعله، که هیچ مرهمی به جز "تو" دردِ مرا دوا نیست.
بمان و تکیه کن بر من،
که این قلبِ بیقرار،
جزیرهیِ امنِ تمامِ طوفانهایِ توست…
ای کاش که در سایهی مهتاب تو باشم
چون گل، همه مست از تب بیتاب تو باشم
در خلوت شب، همنفس نقره و نوری
تا محو شوم در شب پر خواب تو باشم
تماشایت
چنان
در من جاری شد،
که فراموش کردم
جهان
چشم به راهِ
یک نفس است...
چشمانت را که میگشایی،
صبح
معنیِ تازهای میگیرد؛
و من
در تماشایِ همان لبخند،
متولد میشوم…
نفسهای تو،
نسیمِ روشنی است
که شبهای مرا از تنهایی میرهاند؛
و آغوشت،
آخرین مرزِ امنی است
که در آن، جانِ خسته آرام میگیرد...
چشمِ تو اگر باز شود، روز شود
از نورِ نگاهِ تو دلافروز شود
صبحانه به جز قندِ لبت هیچ مخواه
تا کامِ من از شهدِ تو پیروز شود
عشق اگر طوفان شود، من بادبانَت میشوم
گر زمین تاریک شد، هفتآسمانَت میشوم
لب گشا از هر چه در دل مانده و ناگفته است
بغض اگر یاری نکرد، من همزبانَت میشوم…
میانِ ما و او هرگز غباری از جدایی نیست،
که قطره در دلِ دریا اسیرِ خودنمایی نیست؛
حجابِ من و ما بردار و این پندار بیرون کن،
که در آیینه جز نقشِ نگارِ دلربایی نیست…
به جز خیالِ رخت در نظر نمیآید،
که در حریمِ دلم نیست غیرِ تو دلدار؛
به جز تو کس به حریمِ دلم نمیگنجد،
تویی تمامِ قرارم، تویی پناه و نگار…
قلم شکستم و طومارِ حرفها بستم،
که غیرِ عشقِ تو راهی به گفتگو نرسد؛
تمامِ حاصلِ عمرم به پایِ تو نشستم،
که بیتو کارِ دلِ زارِ من به سو نرسد…
بگذر ز تماشای رخِ پرزرقِ زمانه،
ما را هوسِ جلوهٔ ظاهری به سر نیست؛
در خلوتِ این دایره، ای پیرِ یگانه،
جز مرحمتِ دوست، بر این سفره اثر نیست…
طعمِ تنِ تو در خاطرهام زنده بماند،
شهد از هوسِ آن تبِ پیوسته بریزد؛
در حلقهٔ دستانِ تو پیچیده تنِ من،
طعمِ دگری در رگِ این باده گریزد…
در مذهبِ ما کینهی کس راه ندارد
آیینهی دل تیرگی از آه ندارد!
مژگان سیهکرده، کمان در کف و تیری به رها کن
یک لحظه بیا در دلِ مجنونزدهام شور به پا کن
دردت به جانِ خسته که درمان نمیشوی
آتش زدی به جان و پشیمان نمیشوی
با تو بودن،
انگار پروازه تو دلِ سپیدهدم،
که هر چی خاطره دارم،
تبدیل میشه به صدایِ جیکجیکِ گنجیشکا،
و هر نگاهت،
یه رازی از ستارهها رو
به گلها یاد میده…
تورا در دل دارم، مگر میشود،
که بیتو، این جان، بیصدا سوختن است…
ای عشق، تو معنی این زندگیام هستی،
بیتو، همه لحظهها، بیفایده است…
از توست این شعلهای که در دل میفروزد،
هر بهانهای، جز عشق، در برنمیگیرد…
همیشه درد، بر دلِ جنگآور مینشیند،
اما مرد، به آتش فریاد میزند…
«گشودم پنجره را، تا عطرت بپیچد،
خوشا صبحی که عطرِ تو، بیدارِ من باشد…»
«برای دیدنت، صبحِ مرا غرقِ شکوفه کن،
که در هر قدم، جانم به پایت هدیه میسازم…»
«دگر باره، طلوع از چشمِ مستت،
پناهی بر تنِ خستهام، آغوشِ تو باشد…»
نشاندم دانهیِ امید در جانِ خرابم،
که سبز گردد، بهارِ وصل، بر این خاکِ نابم.
با هر نفس که میکشم، ای همنفَس، از من تویی بیرون میرود، عاشقانه.
چشمان تو، غزلِ نابِ روزگارِ من است
هر سطرِ نگاهِ تو، بهترینِ شعرِ نابِ من است
«نمان، که تکیهگاهِ جانِ من باشی،
اما نه آنسان که زنجیرِ پایی بر زمین باشی؛
کمی بمان، تا با رقصِ رفتنت،
دانم که از ترازویِ جهان، کجاست این تنهایی...»
«بزن بر موج، که میداند تو را،
که دریا، از دلِ طوفان، پدید میآید!»
نوشتی که جان، در پیِ آن مِی است،
که از جامِ تو، رقصِ جِهان، در پیِ ماست.
بِشوی از غبار، این مِهرِ نابی را،
که از طاقِ کلامت، به آسمان میرسد!
دل را شکایتی ز غمِ عشقِ تو نیست
من با همین عذابِ شیرین، خوشم هنوز
گفتم مگر ز آتشِ عشقت رها شوم
دیدم بدون شعلهی تو، سرد و بیکسم
از سوختن کنارِ تو ترسی به دل نماند
وقتی تمامِ جانِ من از بودنِ تو پُر است
هر زخم اگر ز دستِ تو باشد عزیزتر
من از نگاهِ تلخِ تو هم باز دلخوشم
پروانهوار دورِ تو چرخیدهام مدام
با اینکه سوختم، ز هوای تو دل نکندم
اگر گذشتنِ تو
مرا به کامِ مرگ کشاند
بگذر عزیزم
بگذار در عبورِ تو جان دهم
چه آرزوی قشنگی!
اگر قرار است بمیرم
به دستِ عشقِ تو باشد
همان بهتر که بمیرم
کاش میشد
حسرتِ این گذشتنِ تو
به دلم نماند
بگذر و جانم را بگیر
چه لطفی است در نگاهِ تو
که جان را میبرد؟
بگذر و بگذار
این پروانهی دل
در شعلهی عشقِ تو بسوزد و بمیرد
مرگ اگر اینقدر شیرین باشد
من باز هم
همان راه را میروم
کنارِ لبانِ تو
آن یک قدم که نیامد،
تمامِ راه به دیوار رسید؛
و من،
در فاصلهی نرفتهی میانِ ما
سالهاست که
خودم را گم کردهام.