متن اشعار عاشقانه

کاش حجمِ حزن و اندوه از شانه هایت کم شود
برق چشمانت درخشد، همجو یک مرهم شود

بگذرد ابر سیاه از آسمان این دیارِ

هر ستاره در جهانِ هستی‌ات پرچم شود

آسمان بخت ما اندر،میان ظلمت است
ما نمیخواهم ستم را، حق ما یک حرمت است

چشم پوشیدی به روی آنچه در اطراف توست
مثل جسم زنده، ای جایت درون تربت است

از دلم تا لب ایوان شما راهی، نیست
نیمه جانی، ست به قربان شما هر لحظه

نصفِ راه آمده‌ایم، نصفِ دگر با تو خدا
با شتاب آمده‌ایم، راه و چاره گُشا

سفرِ یک‌نفره راه به جایی نَبَرد

همسفر باش خدایا به دل خسته بیا

بشکند پشت تو ای غم کمرم خَم کردی
هرچه اصرار نمودم که برو، رَم کردی

رهِ غربت بگرفتم، تو فریبم دادی
قوت هرروز مرا باز تو از سَم کردی

دام دنیا

پاشید دنیا، دانه ای آخر مرا در دام کرد
آمد کلک با زیرکی جان و دلم را رام کرد

سعی کردم تا زِ بندش واکنم زنجیر را
نغمه‌ ای را ساز کرد روح و روانم خام کرد

تو کجایی

تو که بودی،
جهان از پنجرهٔ چشمانت
مهربان‌تر می‌شد؛
و زخم‌های قدیمی‌ام
به لطافتِ نامت ذل
آرام می‌گرفتند.

موج‌ها نامت را زمزمه می‌کنند،
و من بی‌صدا در آغوش دریا،
میان رویاهایم با تو قدم می‌زنم

این روزها دلگیرم
نه مثل ابر مثل شهری
که باران را
فراموش کرده است
من همانم که قلبش
در جیب پالتوی زمستان
جا مانده و هر قدم
روی شیشه‌های شکسته
خاطره راه می‌رود
آینه هم دیگر راست نمی‌گوید
چهره‌ام را در مه نشانم می‌دهد
چشم‌هایم دو فانوس خاموش‌اند
که هنوز...

ایران من، ✍🏼

وطنم چه گویمت من
که تو آرامش جانی
تو به بزم مـَه رویان
همه جانی و جهانی
همه شب زِ تو نویسم
که تو هستی آرمانم
جـَم و جام و مال و ثروت
همه را کنم فدایت
تو ستاره ی سحرگه
به نسیم صبح روشن
تو نسیم...

زل زده در نگاه من نگاه شاعرانه ات
جنون گرفته طبع من از حس عاشقانه ات

واژه، واژه خط به خط مشتاق روی ناز تو ..
بجز نگاه نازتو نیست به دل بهانه ات .

گذر زمان

زمان روی صندلی شکسته
به خواب رفته بود، ولی گاهی
خنده‌ای خاموش در گوشِ
دیوارهای خانه نجوا مییکرد

رسم روزگار، ✍🏼

آدم‌ها اول با لبخند
به روحت نفت می‌ریزند
بعد از تعجب می‌پرسند:
چرا سوختی؟

دوستت دارم‌هایشان
همچون سیگار بود؛
روشن که کردند
کام گرفتند
و تهِ مانده مرا
در خاکسترم
دفن کردند.

تو باشی در کنارم یک شبی را ماه هم باشد

کنارت قهوه ای باشدو بعدش فال هم باشد

و در فنجان تلخم ذره ای اقبال هم باشد

و بعدش فالی از حافظ و اندکی مال هم باشد

نسخه ارزان
دکتر امشب بهرِ دلم نسخهٔ ارزان بنویس
گر که ارزان نشود، رنجِ فراوان بنویس

دو قلم قرصِ مسکّن بنویس بهرِ شفا
باقی آن را همه، اشکِ باران بنویس

هفت اندامِ منِ خسته غرقِ درد و مرض است
تو بیا لااقل امشب لبِ خندان بنویس

خورد و خاکشیر شد...

از جفایت آنچنان دلگیر و پریشان گشته ام
گر تو روزی در بهشت آیی جهنم می روم

شعر هایکو

قلم به نام پدر
حدیث ساقی و مـِی کن
به نام آنکه با شانه‌های
زخمی و دستان پینه بسته
بارِ سال‌ها را بی صدا
تا انتهای تحمل بر دوش کشید

بر دست‌هایش
نقشه‌ی رنج‌ کشیده بودند
خط به خط
از کار از صبر از نانی
که همیشه نصفش...

در دل شب سخن عشق و سکوت
کهنه رازی، ست که اسرار نهانم ببرد

 ‪

حال دل

حال دل پرسید و گفتم خوبم باࢪها؛
خوبم... اَما خوب ویࢪانم، نفهمیدۍ مرا!

یک بغل شور و نشاط با یک پیاله اطلسی
زیر قیمت می فروشم ، مشتری هستی عزیز

میدهم ارزان فقط با یک نگاهِ مست تو
نقد نیست نسیه حسابش می کنم،هستی عزیز


‎‌‌
‌‌‌‌‌

پدرم به تنهایی یک لشکر بود
چامک

✍🏼دوستت دارم
حتی حالا،،
حتی وقتی فاصله
بین مان نام های مختلف دارد:
قبر، خاک، آسمان، سکوت

دوستت دارم و این عشق
هیچ راهی برای رسیدن ندارد
جز دور زدنِ مدامِ دلتنگی.

باغچه، خانه مان هنوز همان
تک‌درخت تاک پیررا نگه داشته
انگار...

سال ها ست، بر روی
درخت افکار م، نخی
در هوا می رقصد،
گویا بادبادک آرزوها م
گیر افتاده. میان
آسمان و زمین

در غرقابی چشمانت
احساس چکامه ای
تراوش میکرد
به زیبایی عشق

در دل شب سخن عشق و سکوت
کهنه رازی، ست که اسرار نهانم ببرد

 ‪