بیو بستر

با جامِ سرخابِ صفا، از هر گلی زیباترم
زیبای خفته، گشته‌ام، در لابلای بسترم

بنشسته‌ام در گوشه‌ای، محوِ سرورِ شورِ خویش
بنموده‌ام با دستِ دل، رختِ وفا را، در برم

…*…*…*…*…*…*…*…*…*…*…*
زن، عزیزِ قصرِ مصرِ خانه ی نابِ صفاست
یاوری زیبا، میانِ بسترِ خوابِ وفاست

رفتی؛ که عذابم بدهی؛ نیست مهم

از بغض، شرابم بدهی؛ نیست مهم

در بسترِ احساس، به جای نمِ آب

صد جرعه سرابم بدهی؛ نیست مهم

درد آورست این که بفهمی دلبر ت عمریست
هرشب به یاد دیگری در بسترت خواب است

بخت اگر بیدار باشد خواب بردارد مرا
یکسر از بستر در آغوش تو بگذارد مرا!

شانه‌ات مجابم می‌کند
در بستری که عشق تشنگی‌ست

من آن خاکم که روزی بستر رودی خروشان بود
کنار چشمه بشکن بغض این ظرف سفالی را

خوشا صبحی
که چون از خواب خیزم ،
به آغوش تو
از بستر گریزم ...

من درین بستر بی خوابی راز
نقش رویایی رخسار تو می جویم باز