متن اشعار مهدی رحیمی

"رفیق"
دلم هواتو کـرده،ای رفیق دوست داشتنی
یادت نرودازدلـم تاابـد،عزیزدسـت نیافتنی
کنارم نیستی،اماهرلحظه یادت بامن است
ازاین عشـق جاودان،من تاابدمستمْ مست
چـون پرنده ای که باران خـورده باشـدپرش
قدرتِ پروازندارد،اماشوق پروازنرودازسـرش
محرومم ازداشـتنت،خمارِصـدایِ خندیدنت
قدرتِ دیدارندارم،امالبـریزم ازشـوقِ دیدنت

"آدمک"
نه بیمارم، نه درمانده،اماکمک میخواهم
تشنه ام دراین کویر،آبِ خنک میخواهم
تنها وخسته ام،دلگیرم از اینهمه دورنگی
من دلی به لطـافت،دل کـودک میخواهم
غمگـینم چو پاییز،لبریزم از درد وحسرت
برای لرزاندنِ تن،صدای تمـبک میخواهم
میبارداشک چون ابربهار،براین حال خرابم
تارشده چشـمانِ گریانم،عینک میخواهم
سالهاست تاریکی،سایه فکنده برتاروپودم
طلوع آفتابِ...

"گریه شبانه"
برای گریه های شـبانه ام،شانه میخواهم
برای این دل بی سرپناهم،خانه میخواهم
ترک خورده شیشه عمرم،سـنگ خورده ام
برای دوباره زندگی کردن، بهانه میـخواهم
خاموش شده شعله های عشق وعاشقی
برای دوباره شعله ورشدنم،زبانه میخواهم
باران پاییزی آمدُ،خیس کرددفترشـعرم را
برای احـیای قلب پر دردم،ترانه میخواهم
طوفانیستْ در...

"انتظار"
این منم،تنِ زخمی،دلِ بیقرار،غمِ ماندگار
سـرگردانم مـیان این،جاده های ناهـموار
دلِ زخمی می پیچدبه خود،ازاین همه درد
سالهاست براین دل،من شده ام پرسـتار
شب تاصبـح بیـدارم،ندارم خـواب راحت
تسـکینِ دردم شده، سیگارپشت سیگار
کمترنمک بریز براین زخم تازه،ای روزگار
مرابِکُش،که خسته م ازاین انتظارِمرگبار

"گُم شدم"
به یک مشـــکل بزرگ،برخــوردم
گُم شدم،دنبال خودم می گردم
هســـتم،امابا خـودم بیـگانه ام
به این سردرگمی خودمی خندم
فــراریم از این،بخـت واقــبال بد
عاشـقمُ چومجـنونِ بیابان گردم
آخه غم دیدهُ،دلسوخته عشقم
شایدبه این جرم،تحـت پیگردم

"فصل دلتنگی"
خزان شـدعمـرم،آرزوشـد فصــل بهار
زردشدبرگ درخـتان وســبزی چمــنزار
بادســـردی وزیدُ،فصــلِ زمســتان شد
سـردشد،آغازریزشِ برگِ درخـتان شد
شدفصل دلتنگی شاخهُ تنهایی ساقه
فصـل عبور ازخواسـتنُ عشق وعلاقه
رسـدروزی،که سـبزشود،برگ درخـتان
به لطف رب العالمـین،آن ایزدمـنان

"شراب ناب"
تاریکم چو شب،آفتاب گُم کرده ام
آرام این حال دل خراب،گُم کرده ام
گره افتاده درکارم.پریشـان وبیـمارم
من عابدم اما،محـراب گُـم کـرده ام
ندارم امیدی،به این روزگـارهزاررنگ
دراین دورنگی ها،نقاب گُم کرده ام
من مستِ دلتنگیم،بیخیال میخانه
بیزارم ازمی،شرابِ ناب گُم کرده ام

"شیرین وفرهاد"
ناگفته هاست دردلـم،که برزبان جاری نشد
هیچ دارویی باعـث درمان،این بیـماری نشد
ناچارگرفتندروضـه سکوت،درگلـویم فریادها
تابه کی ازداغ شیـرین،بایدبمـیرندفرهادها؟
داغ شـیرین بر فرهاد،داغ لیـلی بر مجـنون
سوزاندتمام عاشق را،اماقصه ایست اکنون
داغ توبردل منِ عاشق،کرد بهارم را زمسـتان
خالی شدآسمانم،ازصدای پرندگان غزلخوان

بهترین خاطره ای درروح وجانم
که وصف خوبیت را تا ابدخوانم
ای شـــهد شیـــرین، یاردلنشـین
خوبترین یارُ، بهترین همنشین
هستـی دروجودِ منــه تن ویران
ماندگارِ یادت دردلم،تاروزمیزان

تو تصویرِ رویاییِ،در قابِ زنـدگی
آرامم میکنی،دراوجِ بی حوصلگی
سبـــزشـدبا تو،این باغ وبستـــان
روشـن کردی،چراغِ این شبستان
توتصـویرِخوبِ یه رویاییِ قشنگی
باتوشکفتن،شدبرایم همه زندگی
در دلـم جاده ایست،سمـت بهار
که پایان انتظار استُ،دیـدار یار

گویندهمه دلگیرم دنیا،اندکی صبرکن
من گویم دلـتنگِ عِشقـمْ،زودترگذرکن
بگــــذر از این،روزهایِ تلــــخ وپرانــدوه
دلــم را لبـــریزْ از آن،عشـــــقِ مُعـطرکن

تونیستی،به جای خالـیت می زنم زُل
تونیستی،امابرایت هرروزمیچینم گُل
تونیستی،اماحضـورت هرلحظـه بامنه
دانی عشـق ازفرش تاعرش میزند پُل؟
دور و نزدیک ندارندعاشــق ومعشــوق
عشــق خدایـی ست، نگُنــجددرتخیُـل

"صبح خرداد"
ازآن صبحِ خرداد که تورفتی،منم مُردم
ازعشق وعاشقی،چه بد،رودست خوردم
بعدازتو،جزدردُغصه، نشد نصیبم هیچ
از این تقدیروبی سرانجامی،شدم گیج
چون کویری بی آب ،پُر ازخاروخاشاکم
بی حاصل شده از گرمای سوزان خاکم
زنده ای مُرده،یامُرده ای زنده،نمی دانم
میزندضربان قلبم،امامیدانم که ویرانم

نبودنت عزیزم مثل یک دیوارسنگی
جداکردبین من ودنیابه اون قشنگی
اسیر دردبی پایانم،ازماندن گریزانم
خاکستر دستِ این گرمای سوزانم
می ریزم چون برگهای گرفتار تگرگ
خسته ام ازدست این مرگ هزاربرگ

"آوازقو"
دیداربه قیامت ای یار سفرکرده
شکست بی توپروبال این پرنده
درخیالم باخیالت میشوم همراز
ندارم بی تودگر درسرهوای پرواز
کز کرده ام برشاخه ای خشکیده
چون پرنده ای از عقاب ترسیده
هرآن درخیالم کنم توراجستجو
خوانم آوازی به زیبایی آواز قو

مرده ام بی تو،فقط نفس می کِشم
درفراقت با هر نفسم درد می کِشم
گرهِ کورداردعزیزم بی تو این زندگی
گاهی بیا درخواب این مُرده خانگی

جان درتنم،شده اسیر
بیادوباره،دستم رابگیر
یاکه شبی، بیادرخوابم
تاآرام گیرد، دل بیتابم
هستی مدام،درخیالم
دنیایِ دردم،چون ننالم
رفتی و تنهاشداین دل
بی توعمرم،نداردحاصل

*خرداد*
نه بهارم نه تابستان،اسیرِآخرِخردادم
بیهوده می‌گذردعمرم و درگیر اعدادم
چندگذشته ازغروب،چندمانده تاوصال
کی رسدپایان این تنهاییِ منِ بداقبال
می شمارم یک به یک روزهای سال را
برده ام ازیادم،لحظه های خوشحال را
سوزاندتامغزِاستخوانم راسرمایِ خرداد
ویران کردآشیانمُ آرزوهایم رادادبرباد

آن سحرکه تو رفتی،شدغروب زندگیم
شبیخونی سخت به تمام دلبستگیم
تاابدبرعهدخودمیمانمُ نِمیری از یادم
بی تو شبیه برگ پاییز،قسمتِ بادم
تنهایُ باران اشک، بی تو ندارد پایان
خشکیده برگ درختانِ باغِ بی باغبان
سفربه سلامت، ای لیلیِ منِ مجنون
ای داغ تاابدتازه،ازدوریت دلم پرخون
رفته ای از دیده اما هرگز...

زندگی ندارد فرصتی، دوباره
زندگی ماندنی نیست، گذاره
بگذراز،هرچی که هست فانی
بکن کاری، که ماندگار بمانی
پاکی را بیاموز، به چشمانت
نگو هر بی ربطی را، با زبانت
گروعده الهی را، نکنی گوش
خداوندنیز،تورا کُند فراموش

دلم گاه وبیگاه،بهانه خواستنت را میگیرد
میان این همه گاه وبیگاه،هزار بار میمیرد
کاش میمُردم نمی دیدم، غروب رفتنت را
عزیز دل هنوز باور ندارم،ازدست دادنت را
چه کنم با این دل بی سر و سامان،بی تو
چه کنم بااین دوری و غم بی پایان،بی تو

بازشب آمدُ شدشروع دلتنگی
میزنم برتنهاییِ خویش چنگی
من می مانمُ تنهاییُ بی کسی
می نالم از دردِ، بی هم نفسی
میروم تا انتهای جادهِ تنهایی
تابگذردازخاطرم روزهایِ رویایی
میروم تابمانم، با مهتاب تنها
کنارساحلِ تنهایی،روی شن ها
بگویم برایش ازاین حالِ خراب
که آبِ دور ازدریا،میشه مرداب

غریب وتنها،بی خیال رویا
تاریک شد برام،دنیای زیبا
قایقی اسیر،بدور از ساحل
درگیرطوفان،بیچاره این دل
این دل تنها،این دل غمگین
داره میلرزه،زین داغ سنگین
مرهم نداره، این دل داغدار
خدایا این داغو،از دلم بردار

این منم،منه بی تو،منه سرگردان
این منم،منه بی تو، منه حیران
رفتی ومن شدم، بی کس وبی یار
گرفتارم ،میان این همه در ودیوار
بهاررفت و رسیدفصل خزان،بی تو
ماندم تنها با این دل ویران،بی تو