متن اشعار مهدی رحیمی

لبریزم از انتظار، درآرزوی وصال
پرم از درد وغم وخواب وخیال
گر برسد لحظه دیدار آن باد بهار
درخاکش افتم وسبزشوم چو نهال

عمر ما که عمر نوح نیست
زندگی حضورجسم بی روح نیست
بودن باید با جان و دل باشد
زندگی بسته به یک تار مو نیست

همچو جام زمی خالی
خوشم با آرزوهای خیالی
پرم از درد و برلب خنده
نصفم زنده ونصفم مرده
میدهدنفسهایم بوی مرگ
زرد شده ام میریزم همچو برگ
پشت پنجره چشمانم ز اشک پرشده است
تپش های قلبم به شمارش افتاده است
گویی نفسهایم به مقصد رسیده اند
که چنین قدمهایم...