بیو عاشقانه

تو
همان شعر لطیفی
که به لب های منی
نسُرودم تو را
تا
که نفهمد رقیب .
حجت اله حبیبی

تا تو
راهی نیست
الّا
یک
بله .
حجت اله حبیبی

تا تو
راهی نیست .
حجت اله حبیبی

بهار می شکفد
پشتِ قابِ خاطره ها
حجت اله حبیبی

پاییزدل
برگها می ریزند
شاخه ها غمگینند
خش خش برگ زند داد که ای راه گذر
پا مزن برسر من
من زمانی چون گل
شادوخندان بودم
من زمانی بودم
سایبان در گرما
لیگ زد آتش بر هستی من
بی وفا سردی و دل مردگی پاییزی
من زپاییز و خزان بیزارم...

رفته ای
باز دلم
نام تو را می کوبد .
حجت اله حبیبی

بعضی ها بُردند
بی ادعا .
حجت اله حبیبی

اگر زمین و زمان هم
پیله کنه
من پروانه می شم .
حجت اله حبیبی

عشق تو
یکبار
بر دوش دلم نشست
ومن پادشاه قلب تو شدم .
حجت اله حبیبی

آغوش تو
آرام ترین
نقطه ی
دنیاست .
حجت اله حبیبی

من
با چشمان تو
پرواز می کنم
تا ساحل خوشبختی .
حجت اله حبیبی

فقط
نا مهربونا
تکراری
نیستند .
حجت اله حبیبی

چشم دوختن به ماه
هنر نیست،
در آغوش کشیدن ماه
هنر است .
حجت اله حبیبی

هوایِ
ماهتو
داشته باش ،
چراغ
زیاده .
حجت اله حبیبی

سیاهی در سپیدی محو می شد
فقط
با یک سلام صبحگاهی
حجت اله حبیبی

جهانم را
به آتش زد
نگاه خیس بارانش.
حجت اله حبیبی

با « تو » تنها
پر شود
دنیای من .
حجت اله حبیبی

باتکیه برقلبت
شعری خواهم سرود
که به آتش بکشد
آب را
مادر!
رضاحدادیان

در روزهای نبودنت، بودنت را مرور می کنم
روزهایی که خنده هایت آرامش جانم بود
و صدای نفس هایت دلیل نفس کشیدنم…
تو رفتی و زندگی با تو رفت...
عشق با تو رفت...
شادی با تو رفت...
تو رفتی و همه چیزهای خوب را با خودت بردی تا من بمانم....

نینیرم دونیانی، دیدار جانان اُلماسا

جان نیه لازیمدیر، جانانَ قوربان اُلماسا

سنسیز ای جانیم میخانَ ویراندیر منَ

حیفدیر میخانَدَ جان وارسا، جانان اُلماسین

ترجمه شعر :
چه خواهم دنیا را گر دیدار جانان نباشد

جان چه نیازیست گر قربان جانان نباشد

بی تو ای جانم میخانه ویرانست بر من

حیفست...

neynirem dünyani, didar(görmek) canan olmasa

qan nəyə lazımdır, canana qurban olmasa

Sənsiz ey canım meyxana virandir manə

heyifdir meyxanada can varsa, canan olmasin.

ترجمه شعر :
چه خواهم دنیا را گر دیدار جانان نباشد
جان چه نیازیست گر قربان جانان نباشد
بی تو ای جانم میخانه ویرانست بر من
حیفست...

🍷🍷

نگارا!

شناورم کن در شط نگاهت

به ساحل رسان این موج سرگردان را

نگذار غبار دوری ات

تیره کند دنیایم را

شهناز یکتا

دیر آمد و
در گوش من
افسانه دلداگی خواند
از فکر من با نغمه ای
صد ناله شوریدگی راند

دیر آمد و
عاشق شدن چون
دانه چیدن بر من آموخت
کنج قفس را تا همیشه
پر کشیدن بر من آموخت

دیر آمد و
بر روی دستش
صفحه ای از یک...

نگاه می کنم به خویش
به این منی که چندی رفته است