متن تک بیت

ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت
به خنده گفت که حافظ، برو! که پای تو بست؟

دنبال عشـق رفتن ، برگشتنی نـدارد
یا پا مَنِه به دامش ، یا از نجات بگذر

اگر چوب خالق ندارد صدا

در آن رحمتش هست صدها نوا

همه شب کار من و دل شده دلداری هم

که ورای شب هجران تو فردایی هست

مباش محو اثرهای خود تماشا کن
که پیشتر ز تو مردان چها گذاشته اند

سود دلِ من از تو به‌غیر از زیان نبود
خرم دلی که از سر سود و زیان گذشت

به دُرد و صاف، تو را حُکم نیست خوش دَرکَش
که هرچه ساقیِ ما کرد عینِ الطاف است

کویر بودم و بارانی از تو، باغم کرد
بهار می شوم ار بارشی دوباره کنی

از دو صد رنگی به بی رنگی رهیست
رنگ چون ابرست و بیرنگی مهیست

مانده ست تنها نیمی از رخسارِ تو باقی
دیگر مشو ای ماه پشت ابر پنهان تر!

کرده‌ام موی سیه را به فراق تو سپید
تا نگویند که بالای سیه رنگی نیست!

‏گِله می‌کرد قلم، هر چه تو گفتی درد است
گفتمش: من چه کنم؟ دار و ندارم این است

به وقت صبح قیامت که سر ز خاک برآرم
به گفت و گوی تو خیزم
به جست و جوی تو باشم

وطن بسوزد و من در جوش و خروش نباشم؟
خداکند که بمیرم، وطن فروش نباشم ...

صبا به لطف برانگیز گردی از ره دوست
که دیده‌ها به ره انتظار بسیار است

زنهار از این امید درازت که در دل است
هیهات از این خیال محالت که در سر است

همه سر به سر تن به کشتن دهیم
بِه آید که گیتی به دشمن دهیم

من آن مولای رومی ام که از نطقم شکر ریزد
ولیکن در سخن گفتن غلام شیخ عطارم . .

هر که را خواهی شناسی همنشینش را نگر
زانک مقبل در دو عالم همنشین مقبل ست

دو چندان می‌شود راه از میان راه خوابیدن
به گور افکن، اگر داری بصیرت، خواب راحت را

به گوشِ جان دلم این نکته دوش پنهان گفت
غمیست عشق که نتوان نهفت و نتوان گفت

‏رفت عَقل و رفت صبر و رفت یار...
این چه عشق است
این چه دَرد است
این چه کار؟

هر کجا باشی، همان‌جا زادگاهِ من بُوَد

نامِ تو در سینه‌ام معنایِ میهن می‌شود

جان بدهند و در زمان زنده شوند عاشقان
گر بکشی و بعد از آن بر سر کشته بگذری