متن تک بیت

زنهار از این امید درازت که در دل است
هیهات از این خیال محالت که در سر است

همه سر به سر تن به کشتن دهیم
بِه آید که گیتی به دشمن دهیم

من آن مولای رومی ام که از نطقم شکر ریزد
ولیکن در سخن گفتن غلام شیخ عطارم . .

هر که را خواهی شناسی همنشینش را نگر
زانک مقبل در دو عالم همنشین مقبل ست

دو چندان می‌شود راه از میان راه خوابیدن
به گور افکن، اگر داری بصیرت، خواب راحت را

به گوشِ جان دلم این نکته دوش پنهان گفت
غمیست عشق که نتوان نهفت و نتوان گفت

‏رفت عَقل و رفت صبر و رفت یار...
این چه عشق است
این چه دَرد است
این چه کار؟

هر کجا باشی، همان‌جا زادگاهِ من بُوَد

نامِ تو در سینه‌ام معنایِ میهن می‌شود

جان بدهند و در زمان زنده شوند عاشقان
گر بکشی و بعد از آن بر سر کشته بگذری

دل داشتیم، دادیم، جان بود، عرض کردیم
چیزی که دوست خواهد صبر است و ما نداریم

خواهم از دادِ غمت دامنِ ساغر گیرم

دل بریدن ز غمت باز مرا دشوار است

ز قیل و قال بیحاصل به دنیا شد رها آن کس

قدم در خلوت شب با خدا یکبار بردارد

از لحظه دیدار تو ای ماه
زیبا نگری عادت من شد

شعله کشیدم تو را بعد خودم سوختم
کشتن معشوق را من به تو آموختم…

در دلم بودی و شرمنده ز مهمان بودم
که سزاوار تو این خانه ویرانه نبود

هر که را خواهی شناسی هم‌نشینش را نگر
زانک مقبل در دو عالم همنشین مقبل ست

با لشکرت چه حاجت رفتن به جنگ دشمن؟!
تو خود به چشم و ابرو، برهم زنی سپاهی

اگر روزے جـבا شـב בستم از בامان این בنیا
بگوییـב عاشق ایران بوב و عاشق בنیا.

راه گم کردم، چه باشد گر به راه آری مرا؟
رحمتی بر من کنی وَندر پناه آری مرا؟

گدا که معتبر شود ازخدا بی خبر شود
یارب مباد که گدا معتبر شود...

به هر بهانه ای شده جویای حال تو از همه ام
افسوس دل مرا تو شکستی دو باره بین همه

ای زلفِ یار! باز پریشانی‌ات گُزید
گویا شگون نداشت ملاقاتِ شانه‌ات

گفتم مگر ز آتشِ عشقت رها شوم

دیدم بدون شعله‌ی تو، سرد و بی‌کسم

میکشم سر، هرچه می ریزد به جامم دست دوست
کی در این میخانه می افتم ز پا معلوم نیست