شعر کوتاه

دیکتاتور منم،
که از تخت تنهایی
پایین نمی آیم.


شعر: وریا امین
ترجمه: زانا کوردستانی

چون لوندی مست پاشیده
عطر اردیبهشت
بر نیم بند جانم
بگذار بتوفد بر چاکراه تنم
هرم نفس هایت

قلبم

همیشه عاشق« چنگال» توست

چنگ بزن 

زخمیِ بی جان افتاده« درمان» می شود

علیرضانجاری(آرمان)

ماهی ها

از دریا بی زارند

خودم دیدم یکی از آنها



در خشکی می رقصید



علیرضانجاری(آرمان)

آهسته در گوشم


فریاد بزن

سکوت تو


خونم را در شیشه می کند


علیرضانجاری(آرمان)

انتظار هر روز من


شبیه گیسوان توست


همانقدر



بلند و


پر پیچ و خم


علیرضانجاری(آرمان)

مو پریشان کن

دیگر بازار داغ برده فروشان


خریدار ندارد


علیرضانجاری(آرمان)

تب دارد
خیابان پاییز
کاش
هذیان نداشتنت
از درخت نمی افتاد


مریم جوکار دلارام

نیامدی
ابرها
در تن ام
بارانی شدند

هیچ نقاشی
مثل من آه نکشید
بی آب
و
رنگ

کاش می آمدی و میشدی چراغ تک به تک خانه های این پیرهن چهارخانه...

و شاید؛
در زِهدانِ عشقِ تو بارور شود،
نطفه یِ باورِ من

پنجره؛
آبستنِ انتظار
و کوچه؛
پا به ماهِ آمدن!

گفتم؛
از شَرَرِ عشق بیمناکم
گفت؛
من، بارانم
بی وقفه میبارم بر باغچه یِ خشکِ اندوهت!

رویا؛
تُرد بود و نازک
پرستو اما؛
سرِشتَش کوچ

پروانگی؛
قرعه یِ نامِ من بود
و
حریق؛
پایانِ این ماجرا.

جیر می کشد ستاره؛
در اندوهِ شب!

می تازد
اسب دل تنگی
بر دشت انتظار


-بادصبا

ابری ولگرد
بر گوشه ی دفتر شعرم نشست
ناگهان بارید
تا شعرم شکست...
رویاسامانی

آشوبم
شبیه شنبه ی نو پا،
که با  غمزه چشمهایش
پا به در می کوبد
تا از خمیازه  ی پلکی خسته
سرمه در نگاه آینه
حنا ببندد

بی گدار دل خوشی ،
راستی رویا؟
هنوز چند شنبه است..

رویاسامانی

بگذار،،،
شعرهایت به پرواز درآیند؛
وُ پر بگیرند
تا دور دست ها.
--آنجا که،
مردانِ سلاخی شده اند وُ،
زن ها پوست انداخته اند!
شاید؛
میان دفترت
[شعر]،،،
کمی از تب جهان بکاهد!



لیلا طیبی (رها)

کفرآمیزترین جمله ها
از دهان من و تو بیرون می زند؛
-:[دوستت دارم ها]
-- دوستت دارم ها...
♡
آه،،،
هنوز مردمان شهرم
به آیین عشق ورزی
ایمان نیاورده اند!


لیلا طیبی (رها)

اگر خدا
کنج قلبم خانه دارد
چرا با همسایه
چای می نوشد...
رویاسامانی

وقتی خیس می خورند
کلمات در گلوی من
کسی چه می داند
که این بغض سرکش
چه چیزی را بالا نمی اورد
پلک هایم اما 
شب به شب خوابت را
خط خطی می کنند

رویاسامانی