شعر کوتاه

برایت نوشتم: اگر من بمیرم، از من یاد خواهی کرد؟!
از آن زمان با خود می اندیشم اگر تو بمیری،
منِ مرده، چگونه یادت کنم!



شعر: تنها محمد (شاعر کورد ساکن ولز)
برگردان: زانا کوردستانی

پس از باران
خاطره
رنگین کمانی می سازد
درآسمان چشمانم
از یاد نگاه تو

روحم گنجشکی ست
که دور و برم چرخ می زند،
اما بر روی طناب گیسوی تو
استراحت می کند.




شعر: بروسک صلاح
ترجمه: زانا کوردستانی

رخسارت را آیینه می کنم
برای تماشای خویشتن دروغینم.




شعر: بروسک صلاح
ترجمه: زانا کوردستانی

پیراهن کهنه ی مادرم را به تو می بخشم
ولی افسوس که بوی مادرم را نمی دهی.




شعر: بروسک صلاح
ترجمه: زانا کوردستانی

تو شرابی
که در سینه ام نگه ات داشته ام
تا برسی، بیشتر می خواهمت.




شعر: بروسک صلاح
ترجمه: زانا کوردستانی

تو شبیه تسبیح چهارصد دانه ای،
که در دستم پاره شد!
اما در وجودم پخش.



شعر: بروسک صلاح
ترجمه: زانا کوردستانی

خیالاتی پریشان و سردرگم در درونم می چرخند
دیگر نباید از طلوع آفتاب شرم داشته باشم
به این داستان پر ماجرا پایان می دهم
دست و پای گردباد پراکنده را خواهم بست
تعدادی از ستارگان را خرد می کنم
و ماه را به پایین پرت!
می خواهم بدانم که مردمان،...

بسیار مشتاقم به پرواز درآیم و
بسان بادبادکی در آسمان برقصم!
من روحم را به انگشتان تو
گره زده ام.




شعر: بروسک صلاح
ترجمه: زانا کوردستانی

آسمان ابری ست
و خدا می بارد
نم نمک
بر زمین...





رها فلاحی

باران!
بگذار بخوانند،
صدای گنجشک ها هم زیباست...


رها فلاحی

عروسکم دق کرده
آه از
یک تنهایی بلند...




رها فلاحی

آواز غوکی در مرداب برپاست،
کاش،،،
زمزمه های عاشقانه ،
تَه نشینِ گوشِ جفتش باشد؛
--نه نغمه ی تنهایی!



لیلا طیبی (رها)

شبیه تو،،،
برایم کی پیدا می شود؟!
...
وسع من کوتاه وُ،
ارتفاعت افزون!




لیلا طیبی (رها)

من به تو رسیدم

و

تو به او

لعنت به زندگیِ بی وَتَر !

آرمان پرناک

پاییز
زنی ست که
عاشقانه هایش را رها کرد
تا به تنهایی روی آورد...

بیشتر از استخوان
باورم می لرزد
که نکند
نکند خورشید سردش باشد ...


آرمان پرناک

گاهی زمستان حرف میزند، ابر ها برف ها وکوچه هایش ...!
میگوید از حکمت، می اموزد صبر را
میگوید از غم
گویی غمگین است؛

بشکن این آینه را صبح امید نزدیک ست...


در ظلمت شب بود
که با ماه سخن گفتم
گفتم بشکن
آینه ظلمیست
در چشم من اشکی و تو قبحیست
شب را به خموشی تو سحر کن
در صبح سپیدی تو نظر کن
شاید که همان صبح
امید ست
روشنگر آن
نور...

سیاهی مو یت شب را رقم میزند
و سپیدی شعرم آن را به هم...

با آوازی زیبا گفتی: رفتم!
بە آن دخترکان زیباروی می مانستی که در بیمارستان
با لبخندی شیرین
شربتی تلخ سر می کشیدی...


شعر: طلعت طاهر
ترجمه: زانا کوردستانی

بعد از فراموش کردنت، مردم را تازه شناختم،
و با لبخندی نشان می دهم که خوشحالم!
رو به ستاره ها می کنم
نگاه می کنم و تو را نمی بینم
با کوچکترین حرفی، همچون آن گنجشکک می شوم
که خودش را به شیشه ی پنجره می کوبد.




شعر: طلعت طاهر...

هنوز این سرزمین جای خوبی ست!
چونکه غروب ها پنجره را می گشاییم،
کماکان ماه سر جای اش است.



شعر:طلعت طاهر
ترجمه: زانا کوردستانی

بیهودە امتحانت می کنم
مانند آن پیرمرد که دارو را نمی شناسد و
به داروخانه می رود و پاکت قرص هایش را نشان می دهد،
من هم لبخندت را بر چهره ام چسبانده ام و
هر بیننده ای می فهمد
شباهتمان را از روی آن لبخند.



شعر: طلعت طاهر
ترجمه:...