متن کوتاه

فکر کردن به تو
مثل پرسه زدن دانه ی برف است
در پالتوی نارنجی ام....

آن‌چنان جای گرفتی
تو به چشم و دل من ؛
که به خوبان دو عالم
نظری نیست مرا ...

آرام شده ام.
مثل درختی در پاییز،
وقتی تمام برگ هایش را
باد برده باشد.

دیگر نه حرص پرواز دارم
نه ترس سقوط
زندگی نه تلاطم موج است
نه توهم اوج .

تفکری که به درد خانه ی خود آدم نخورد
به درد خانه ی همسایه هم نمیخورد

من نوا‌ام

باد می‌رقصد با باران

و عشق، بی‌واژه می‌خواند

من نغمه‌ام

در چرخشِ دف و نی

خودم را گم کرده‌ام در عشق

قضاوت می کنی ما را

قضاوت می شوی روزی

مسوزان سینه ما را

که روزی هم تو می سوزی

دلت که گرفت
در من قدم بزن
برایت خیابانی میشوم
بی انتها.....

اکنون می توانم
پیاده شوم
از قطار زمان
و برگردم به شرجی گیسوانت.

به صفحه بعد می روم
تا کودکِ  ابر
برسد به پاهای ترک خوردهِ کویر

باید برای رفتن از اینجا به فکرِ
یک نردبان از خاک تا افلاک باشم

بنا نبود که لب وا کنم ،یقین دارم-
-به لطف تو دل من تشنه ی سخن شده است

لنج ما را باد و طوفان از جزیره دور کرد

ناخدا کو، بادبانش کو، پس این لنگر کجاست؟

خواهی که سخت و سست جهان بر تو بگذرد
بگذر ز عهدِ سست و سخن‌هایِ سختِ خویش

ارغوانم...
دلم سخت دلتنگ است،
مانده ام با موج دریای دلم
چه کنم!!!

دوریت را چه کنم ؟
ای سراپا همه ناز
تو نباشی من به یک پلک زدن خواهم مرد...

«درس صبر»

در کلاسِ خدا، ناله بی‌ثمر گردد


هر که صبر کند، سرفراز بر گردد

‏اگر درون خود نوری بیابی،
تاریکی جهان نمی‌تواند تو را ببلعد.

خنده بر لب میزنم
تا کس نداند راز من
ورنه این‌دنیا که ما دیدیم،
خندیدن نداشت...

نمی‌گردد دلِ آگاه، شاد از عشرتِ دنیا
در این ماتم‌سرا یا طفل یا دیوانه می‌خندد

نبودنت جور دیگریست؛
مثل فکر کردنِ من به تو
در کوچ تنهایی...

کسی که شاد و خندان است همیشه چیزی برای شادمانی پیدا میکند.

قانون انتظار می گوید منتظر
هرچی باشی همان وارد زندگیت میشود......