شعر ومتن حجت اله حبیبی

من قاصدکی تنها ،
کز کرده درون خویش،
یا دست نوازش کِش،
یا
بردار و به بادم ده.

نگاهت را
مگیر از من
که
ماهی
بی تو خواهد مُرد
در تنگ بلورینش.

ماهی
چشمه را
بوسید ،
و
دل به دریا زد،
منم از لبت می ترسم.

گاهی
باید خط کشید
زیر غلط ها
دور بعضی ها
و روی ....

دنیا
با
«داد »
درست می شود
نه
با
« داد».

عزیزم!!
می خواستم
هم سایه ات شوم
دیدم «ماه » سایه ندارد .

نشست
و
نفسش را
چاق کرد،
« جاده »
امّا
با اولین پُک
برخاست
تا راه گم نشود .