متن ترجمه زانا کوردستانی

تقدس خون شهیدان،
کردار نیک می‌طلبد ـ
که رنگ دهد!

نگرانی‌هایم،
به بن‌بست رسیده‌اند ـ
بر دوش ظن و گمان!

افتاده به دریای کبر و غرور،
چشمش هیچکس را نمی‌بیند ـ
نویسنده‌ای خودخواه!

جاهل‌ترین شاعران، منم،
به دنبال ردِ باد افتاده‌ام ـ
در شبی سیاه و تاریک!

تا که تو نیامدی،
او هم دیگر نیامد ـ
نسیم شعر!

درس‌های زندگی را می‌نویسم،
از سرم می‌گذرند ـ
آنها را نمی‌فهمم!

پرچینش، جهنم،
باغبانش، پیر ـ
ریزش گل!

نی‌لبکی است بر لب زندگی،
خستگی‌اش را می‌نوازد ـ
سالیان درازی‌ست، کارگر!

آسمان رودوشی آبی رنگی پوشیده است،
با پیراهنی از نرگس ـ
قدم می‌زند اسفند ماه!

هیچ‌کس صدایش را دوست ندارد،
خواننده‌ای بد صداست ـ
خرمگس!

چون پهلو افتاد،
بالش ماه شد ـ
کوه!

دو رودخانه‌ی شراب‌ست!
با خوش‌ترین طعم ـ
پستان‌های زن!

شمشال می‌نوازند انگشتانم،
تار تار موی زنی ـ
رقص می‌کند!

عروسی خجالتی‌ست،
به انگشت آفتاب آب می‌شود ـ
برف!

قهقهه‌ی خنده‌ی زنی‌ست،
که می‌ریزد به دل شب ـ
مهتاب!

انگشتان دست مَرد،
زیارت پستان‌های زن ـ
صفا و مروه!

غسل حیض می‌کند،
هر سپیده‌دم ـ
زنی باغبان!

در گوشه‌ی لب دختری،
جای پای بوسه‌ای است ـ
تابلویی رمانتیک!

شب‌های بهاری،
کوتاه کوتاه شده‌اند ـ
ماه عریان ظاهر شده است!

روزگاری دلگیر می‌شد،
به سفیدی موی سرم
جگرگوشه‌ام!

سی سال پیاپی،
دشت دلم را آب‌پاشی می‌کند ـ
زنی مهربان!

پرنده‌ای تک‌بالم،
یک بالم زخمی است ـ
معلولیت برادرم!

تنها چیزی شادم می‌کند،
گاه به گاه بدان می‌نگرم ـ
عکس من و پدرم!

نسیم شبانه می‌آورد،
زنی مو شانه می‌کند ـ
بوی باغ گل!