در زمهریر برف در پرده‌های ذهن من از عهد کودکی سرمای سخت بهمن و اسفند این‌گونه نقش بسته است اهریمنی اما همیشه در پی اسفند هنگامه طلوع بهار است و ایمنی شب هر چه تیره‌تر شود آخر سحر شود...
هزار شب به سحر آمد و سحر شد شام ولی شبی که تو رفتی، سحر نگشته هنوز
گویا طلسم چشم تو بر من اثر کرد چشمان تو شبھای تارم را سحر کرد
ای دل صبور باش و مخٖور غم که عاقبت این شام، صبح گردد و این شب سحر شود
کاش از عمر شبی تا به سحر چون مهتاب شبنم زلف تو را نوشم و خوابم نبرد ️️️
مانده بودی اگر نازنینم زندگی رنگ و بوی دگر داشت این شب سرد و غمگین غربت با وجود تو رنگ سحر داشت...
گر چه شب تاریک است دل قوی دار / سحر نزدیک است
تو همان جرعه آبی که نشد وقت سحر بزنم لب به تو و زود اذان را گفتند .
بابا دعا کن تموم شه دردم شب تا صبح از درد خون گریه کردم بیا بغلم کن تا من دورت بگردم بابام به قولش عمل می کنه میاد و منو باز بغل می کنه امشب مهمون دارم مهمونم ماهه تا سحر بیدارم بابام تو راهه
صدای تو گرم است و مهربان چه سِحر غریبی درین صداست صدای دل قلبِ عاشق است که این همه با گوشم آشناست
و ندایی که به من می گوید : ”گر چه شب تاریک است دل قوی دار ، سحر نزدیک است “ دل من در دل شب خواب پروانه شدن می بیند
نیست رنگی که بگوید با من اندکی صبر ، سحر نزدیک است هر دم این بانگ ، بر آرم از دل وای! این شب چقدر تاریک است
هر چه زیبایی و خوبی که دلم تشنه اوست مثل گل ، صحبت دوست مثل پرواز کبوتر می و موسیقی و مهتاب و کتاب کوه ، دریا ، جنگل ، یاس ، سحر این همه یک سو ، یک سوی دگر چهره همچو گل تازه تو دوست دارم همه عالم...
