متن علی مولایی

در پستوی پندارت
پنهان کن مرا
این روزها
سرمه های چشم چران
برای تاراج عشق
به هرپستویی سرک می کشند



علی مولایی

تهمینه ی کدام سمنگانی
که رستم دل را
به زانو درآورد
کرشمه های
تهمینه ی نگاهت



علی مولایی
سپکو

کاش آن می شد که از
دیوانه خویان
زمان



یک نفرهم گاه گاهی
دستی از من
می گرفت




علی مولایی

بیدارهارا
بردار دیده اند
بیدهایی
که به بهانه ی جنون
می لرزند
ازبیم دار


علی مولایی

ژولیده دیدی ام به تمسخر
مکن نگاه


آلوده ی تو حال پریشان
طلب کند


علی مولایی

هوای لحظه هایم
توفانی ست
دلتنگم
درست به اندازه ی آغوش تو
چتر خیالت را
که دست به دست کنم
ابر چشمانم
می بارد



علی مولایی

تو
شبیه بوسه ای
مثل جانی
لبت که ازبوسه برگردد
جانم به لب می رسد
بامن بمان
تا نفسهایم
ازپا بیفتد



علی مولایی

شیخ وزاهد ازعبادت دست
بردارد چومن


گوشه ای بنشسته با حسرت
نگاهت
میکنم



شاعران دروصف تو شعرو غزل
گویندو
من


شکوه ها از جذبه ی چشم
سیاهت
میکنم



علی مولایی

ای که پنداری بدون تو فراغت
می کنم

دور ازآغوش تو احساس کسالت
می کنم

گررسد روزی که ازکویت گذرافتد
مرا

می زنم فریادو از شوقم قیامت
می کنم

چین زلفت را دو دین و صدخدا
دیدم دگر

بعداین ازچشم هندویت اطاعت
می کنم

مردم چشمت مرا بیگانه انگارندو
من...

معماری کن نقشه ی تنم را
دیوار آرزوهایم را
رج
به
رج
بچین
تابرج احساسم
ازملک آغوشت سر دربیاورد




علی مولایی

حالا که چشمانت
دنیای مرا
به بازی گرفته اند
آخرتم را
درآغوشت بسوزان


علی مولایی

همچو پائیزم
گه آرامم گهی
بارانی ام


قصه هایم
گاه تلخ وگاه
شیرین می شود



علی مولایی

ای دل دیوانه تا باچشم مستش
خو گرفتی



زلفش اسبابی فراهم کرد
برشیدائیِ تو




علی مولایی

لب شراب آلوده چشمش مست
نگاهش مضطرب


بی گمان برهم زده میخانه ای دیگر
در این شهر




علی مولایی

به کام کدام فرهاد است
شیرینی نگاهت
که باهرنظر
تلخ می کند
کام چشمانم را


علی مولایی

خروس سحر
رسوائی ام را
جار می زند
آنگاه
که در کلبه ی آغوشت
نشنیده می گیرم
بانگ خروس را


علی مولایی

بنیانگذار بغض گلویم شد
ردبوسه ی رقیبی
که جامانده است
برگلویت


علی مولایی

سوگند به آفتاب
که در حصار آغوشت
جز به افق چشمانت
بیدار نخواهم شد
بگذار
خروس سحر
بانگ بزند
رسوائی ام را



علی مولایی

کوچه های پیراهنت را
بیراهه می روم
تا در زندان آغوشت
به حاشیه کشیده شود
حرفهایمان




علی مولایی

رایحه ی حضورت
پرمیکند مشامم را
آن هنگام
که دررؤیا هایم
دستهایت را
حمایل می پندارم
برگردنم



علی مولایی

دلبر
عشوه گرِ
غمزه فروشی دارم



به گلستان
ندهم گوشه ی
آغوشش را



علی مولایی

تو در کنج دلم
بنشین
که من بر این خراب
آباد


کسی را غیر تو
اینجا
رهش هرگز نخواهم
داد



علی مولایی

آغوشت را
چگونه روزه بگیرم
وقتی عسل چشمانت
دهان نگاهم راآب می اندازد
ومن
پنهانی قورت می دهم
طعم نگاهت را


علی مولایی

موسیقی بیکلام نگاهت را
در کدامین پرده می نوازی
که پلک ها
در انجمن چشمانت
می رقصند


✍ علی مولایی