متن گریه پنهانی

بهار عمرم، به ناگه شد زمستان
خشکیدسرسبزی،این باغ وبستان
تن زندانی،دل حیران،گریه پنهانی
خانه تاریک ودلگیر،مثال گورستان
آسمان ابری وطوفانی،چشم گریان
زنده ام، اما بی روح، چون مردگان
نیست کسی،دهد مژده فصل بهار
تا آرام گیرد، این پرنده بی آشیان
یاد باد، سرسبزی فصل بهار، یادباد
یادش بخیر،روزگارشیرین قبل خزان

مادرم همیشه می‌گفت: «لبخند بزن.»
اما هیچ‌وقت نگفت گاهی لبخند، عمیق‌ترین گریه‌ی دنیاست.

پشت پنجره‌‌ی حنجره‌ی تنهایی
یک نفر
دارد آه می‌کشد آرام
نم نم باران
می‌نوازد گونه‌های خیسش را
و بغضی سرد
می‌فشارد گلوی خسته‌اش را سخت...

تابه ی جهیزمون یادت میاد؟ با وفاتر از تو بود
سوخت با آتش فقری که مرا میسوزاند
ساخت با چربی و چرک
هفته و هفت نیمرو !
دسته اش آب شد و رنگش رفت !
بگذریم....
بگذریم از گذر آن همه رویاهایش!
حسرت دیدن فر؛
پختن پیتزاهایش !
گاه گاهی...