شعر

جهان هیچ است، بی تو ؛ ای مَه زیبا
زمان را ، هیچ ؛ پندارم گل رعنا
نمی ارزد ، به هیچ ؛ پایان و آغازی
چو هیچ است، هیچ دانم؛ ای دل شیدا

دوچشمانِ فریبای نگارم
چنین مستم نموده بیقرارم
روم گرچه خرابم با دل تنگ
ولی دانم که بی او من غبارم

در انتظار شادی هر روز ، عید دارم
فردا نخواهد آمد اما امید دارم

از غم نمینویسم ، غم مینویسد از من
بختم سیاه اما رختی سفید دارم

گاهى میان چند خبرچین به من بخند

دامن بزن به شایعه ى با تو بودنم

ارض مقدّس و پایتخت عشق مشهد الرضاست

ایران ما به لطف شهنشاهِ طوس بیمه است

کاش می گفتم به تو این دل که با خود می بری
روزگاری دلبری می کرد و خاطر خواه داشت!

ننویس لطفا!

یک جو صداقت توی گندمزار مان نیست
حرف از رفاقت بر سر بازارمان نیست

گرگی برادر های مان را خورده شاید
غیر از لباسی پاره چیزی بارمان نیست

شب زنده داری هایمان را خواب نوشید
صبحی همآوای دل بیدارمان نیست

ای کاش باورهای مان فهمیده باشند
یاری به...

در دل بی تاب دیدم راز عشق
راز دل را گفته ام با ساز عشق
هر سحر بلبل چو بیدل می شود
خوش بخواند او مرا آواز عشق

من که جفا کشیده ام،عشق تو را خریده ام

ای همه جان من تو را، در پی تو دویده ام

ای ماه کنعانی من ، دیوانگی ؛ خواهد دلم
پر کن قدح را ساقیا! میخانگی ؛ خواهد دلم
در ظلمت و تنهایی ام،توماهِ تابانم شدی
با عشق آمیزد جنون ، فتّانگی ؛ خواهد دلم
گیسو کمندِ نازنین ، بنما ؛ تو راهِ دلبری
شمعِ شب افروزِ منی ، پروانگی ؛...

به چاه افتاده چون یوسف، ندارم غم ز تنهایی

چو دارم ماه زیبارو به قامت همچو رعنایی

ندانی ای نگارم بی وفایی
که مردم بی تو از درد جدایی
تو بردی این دلم را بی قرارم
ندارم از غمت یک دم رهایی

غم گذشت و بی تو بودنهای تکراری، گذشت

کوچه ی غربت گذشت و روز بی یاری گذشت

حاصلی از هنر عشق تو جز حرمان نیست
آه از این درد که جز مرگ مَنَش درمان نیست...

امشب بیا و خستگی هایم جواب کن
یک یک نوشته های دلم را حساب کن

بی مهری ات مشابه کابوس بود گذشت
شکر خدا که آمدی ترک عتاب کن

از دودمان لطف نگاهت کمی به من
یا که به ناز و حلقه ی مویت عذاب کن

با تاب موی تو...

بی قراری های دل ، همچون دلِ مجنون شده


در تمنّای گلِ زیبا ، صبا ؛ دلخون شده

صبحِ سحری ، گل به گلستان ؛ خوش است

دیدن، روی نگار ؛ با لبِ خندان؛ خوش است

شدم دیوانه ات، جانان من؛ آیم به کویت

نسیم عشقی و آواره هستم سوی رویت

دلم پر درد و درمانی ، ندارد
ز بارِ غم، به جان؛ جانی ندارد
به خود گفتم، در این عالم؛ خدایا
چرا ، این دل ؛ غزلخوانی ندارد
نمی دانم ، چرا ؛ حیران شدم زار
که درد و غصه ، پایانی ؛ ندارد
زمستان رفت، ولی ؛همچون خزانم
چرا...

حال عاشق را نمیداند ،عاقل؛ در جهان
عشق می خواهد، باشد؛ در پی لیلا دوان
قلب عاشق، کوی لیلا ؛ دیده و بی گفتگو
ردپای عشق، ماند تا ابد ؛ در دل نهان
آنکه عاشق را نموده، همچو مجنون بی قرار
نردبان عقل را ، بیگانه داند ؛ در زمان...

می سوزم ای نگارم هر دم به آرزویت


دیشب خیالم آمد یک لحظه سر به کویت

اگر دیوانه ای جانا ، بیا با ؛ ما به میخانه

که ساقی می دهد،اینک؛دو سه پیمانه جانانه

اگر افسانه ام، از غم ؛ رهایم
به بوی گل، همیشه ؛ آشنایم
بخواند بلبلِ سرمستِ بُستان
چو آرم عطر گل ، باد ِصبایم

کوچه پر گُل ، ز گُلِ یاس و اَقاقی شده است
مطرب و این دلِ من همرهِ ساقی شده است
آمده است باد صبا ، خوش خبر از منزل یار
ای خدابازنگارم ، دلِ او چون گُلِ قالی شده است