شعر

فرقی نمی کند که چگونه... چرا ، ولی

تقدیر و سرنوشت به کام دلم نشد

تو مهرت، ذاتی و عشقت خدایی
دلت، دریا و از عالم ، جدایی

تو هر لحظه، دلت بی تاب فرزند
وجودت، پاک و با عشق بسته پیوند

تو مثلِ ابر، هستی پر ز باران
که در تو، یافت معنای بهاران

تو سیمایِ ملائک در زمینی
در این دنیا برایم بهترینی...

ای عشق بیا ساکن دل باز شوی

با باده و می با دل من ساز شوی

از چهره خود پرده برانداز دمی

تا که در میکده دوست تو همراز شوی

مهربانم ! ، باز ، امشب ، دل ؛ گرفتارِ تب است
این دلِ بی حوصله هر لحظه ، جانش ؛ بر لب است
خسته ام ، چون پیرِ کنعانی ؛ به راهِ دیدنَت
بعدِ تو ، از دردِ دوری ، دل ؛ پریشان در شب است
در نبودَت ،...

یادِ تو، در جانِ من، سازی خوش است

می نوازد، روح را، هر لحظه باز، آوازِ من

چشم میرفت به دنبالِ نگار و دل من

می نشست، در غمِ یاری، که بود؛ همچو بهار

دلم از غصه، پر از آتشِ سوزان؛ شده است

مُهر بر لب، زده ام ؛وای ز چشمان خمار

چو دل سپرده ای ای دل، به خوب، دلداری

مترس و از دلِ خود، خوش بگو؛تو اشعاری

صد راه نشان دادم؛
صد نامه فرستادم!
یا راه نمیدانی؛
یا نامه نمیخوانی!

ای تمامت میبرد از من جهان؛
من نهانم،
من نهانم،
من نهان!

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم!
اصلا به تو افتاده مسیرم که بمیرم!
یا چشم بپوش از منو از خویش برانم؛
یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم!
بگذار بمیرم، که بمیرم، که بمیرم:)

یاهو

برکه آبی پا به آهم، ماهرویم می رود
آه! می بینم به آهی آرزویم می رود

« گندم از گندم بروید » وای بر من، پس چه شد؟
هر سپیدی می نویسم شاملویم می رود

من مترسک، من گُنه کاری که جرمش عاشقی ست
دوست دارم گندمت را، دار...

تنم بپوسد و خاکم به باد ریزه شود

هنوز مهر تو باشد در استخوان ای دوست

جای توفیری نبود

آنچه غم دارد جهان بر شانه ما می دهد
حق ما را این ستم کی بوده! اما می دهد

نوبت هر کس به هر اندازه باشد بی گمان
در تب و تاب زمان پنهان و پیدا می دهد

این یکی را می سپارد دست گرداب بلا
آن...

از نگاهت،دلِ من باز پریشان شده یار
سرِ شوق، آمده این بار که دیوانه کند

بر دلِ عاشق، نشسته؛ سوز و سودایِ نگار
گمشده در پردهٔ رویا؛ تمامِ یادِ یار

دلِ من، سنگِ صبور و دلِ تو پر زِ جفا

گله از تو، کنم ای یار؛ که نداری تو وفا

نکشد ماهِ فلک، نازِ مرا ؛در شبِ تار
عاشق و سوخته دل، حالِ؛ مرا می خوانی

همدمِ تنهاییِ من، شد ؛ غزلهای دلم

کس نمیداند،چه می خوانم در این شبهای تار

پنهان ز هردیده منم،ای دلبران گویم عیان

آهویِ صحرایِ دلم، همتا ندارم در جهان

علی ،از بی وفایی ها؛جدا او
ز ملک و مالِ دنیایی؛رها او
خدایی می کند بر عالمِ دل
به دل ها، آشنا تر ؛آشنا او

ای همدم من ،حضرت سیگار شبت خوش
ای تکیه گهم حضرت دیوار شبت خوش
ای درد نهان ،تخت روان، قرص دیازپام
ای بغض در اندیشه ی دیدار شبت خوش

جنگ قصه ی ماست در تکرار
می خوریم به اولین دیوار
دخترم! به خدا زندگی زشت است
روز خوب دروغ بود انگار...


◾شاعر: سیامک عشقعلی

خوشا صبح و خوشا پیغامت ای دوست

که بودن با تو هر لحظه چه نیکوست

دلتنگ توام امروز ساز دل من هستی

کوک است دلم باتو چون دل به دلم بستی