متن هرس

بهار باغ مرا آفتِ خزان زده است
هجوم شوم ملخها به دشتمان زده است

میان گفت و شنود آن زبان ناشنوا
دوباره قفلِ سکوتی به گفتمان زده است

عروسک کوکیّ گرگهای خون آشام
دم از رگانِ بریده به کام جان زده است

و گامهای نجس را به طرزِ رعب آور...

شنیدم که گفتی
هنوزم بیادت
غزل می‌سرایم
و من،
در خواب‌های شبانه‌ام
با ماه قهر کرده‌ام
ماه، که هر شب
با چمدانی از خاطره‌ها
از پنجره‌ام عبور می‌کرد
و حالا
تنها سایه‌اش
روی دیوار می‌رقصد

نفس‌هایم
در قفسِ شیشه‌ایِ سینه‌ام
پشتِ پرده‌ای از مه
گیر افتاده‌اند
قلبم
مثل ساعتِ شکسته‌ای...

هرس کردن/
روی تیغه ی قیچی/
عطر درخت/

کیتاب
وارجینا بوبوسته
دارا بی سارا

کتاب/هَرس شد/دارا بدون سارا
.....

کاش می توانستم
سرتاپای وجود تو را
هرس کنم...
انتخاب من نباید هرز برود!

کاش
یکبار هم
ما شکوفه میدادیم،
ما که اینهمه هَرَس شده ایم

خاطرات عموما در ذهن ماندگارند ؛
برخی از آن‌ها را باید صیقل داد و گوشه‌ای جای داد و بعضی دیگر را می‌بایست هر چند وقت یک بار هرس کرد !
این که می‌گویم هرس کنیم به این دلیل است که خاطرات در تمام ذهن و روح ریشه می‌دوانند و نمی‌شود...

یکی یکی هرس شد/ انار/ لب‌ وگونه‌های سایه خون