متن کوتاه

تنم بپوسد و خاکم به باد ریزه شود

هنوز مهر تو باشد در استخوان ای دوست

وقتی قلب کسی تو دستانه،مسئولیت خیلی بزرگی رو دوشته

نیچه:
تنهایی نزدِ ما فضیلت است
و گرایشی و رانشی ارجمند
به سویِ پاکی

بسیار سخن بود، نگفتیم و گذشتیم...

درختی در خیابان
سر تکان می دهد
شاعری،پشت کرکره ی خیال
دنبال استعاره می گردد.

هر که را نیست ادب، لایق صحبت نبود!

بر یاد بناگوش تو بر باد دهم جان

اگر از انسانی نفرت دارید ،
این بدین معناست که
او بر شما چیره شده است !

ودرمن کبوتری دل به تیر داده است🖤

آقای قاضی اون از چشماش علیه من استفاده کرد

اگر قلب می توانست فکر کند از تپیدن باز می ایستاد.

سقوط، تاوان پریدن با بعضی هاست...

ظاهر تکمیل، از درون پوچ
حکایت خیلی هاست...

واژه رفتن را
حذف می کنم
ابدی بمان

مژگان باراند

از کسی که تو سختی
ریشه هاتو به امید
گره میزنه مواظبت کن!

او فقط آمده بود از دل ما رد بشود

ارس آرامی

او از عشق می گفت و من تورا می دیدم:)♥️

برای خوشبخت شدن
مهم نیست که چقدر داشته باشیم
مهم اینه که
چقدر لذت ببریم

هیچ وقت از عشق به عنوان سلاح استفاده نکن

نباید تو را نوشت
نباید تو را سرود
تنها باید تو را داشت !
همین...

چگوارا:

امید به آینده، اندوه را می شوید

تو همونی هستی
که همیشه آرزویش را داشتم

هیچ وقت عوض نشو، من همین جوری که هستی دوستت دارم

اگه همه چیز بد پیش رفت، تو باهاشون نرو