متن کوتاه

خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

وقتی جوابم می دهی با عشق:جانم
من صاحب عالی ترین حال جهانم

خنک آن قماربازی که بباخت آن چه بودش

بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر

آه
گریه ی روح است ...

به نام خدا
دوستت دارم
نقطه ته قلب

ناخوش او خوش بود در جان من

جان فدای یار دل رنجان من

دلم را جز تو کس دلبر نباشد

به جز شور توام در سر نباشد

پاییز است،صدایم بزن
خاطراتم زرد میشود
پشت این همه دلتنگی

زخم زبون تنها زخمی هست
که خون ریزی نداره
اما مدت ها جاش عمیق می مونه

اگر عشقی که از تو در دلم دارم عیان گردد
رود از یاد مردم قصه ی مجنون و لیلایش

دلم جنگل...دلم باران...دلم مهتاب میخواهد
دلم یک کلبه ی چوبی کنار آب میخواهد

ندانم عاشقم مستم چه هستم ؟
همی دانم دلی پر درد دارم

اشک ازشکستنه! سکوت ازتنهایی، لبخندازمهربونی،ولی، پیام از"دل تنگی"

بی روی خوش تو زنده بودن

مرگ است به نام زندگانی

چو غنچه گر چه فروبستگیست کار جهان

تو همچو باد بهاری گره گشا می باش

خوش ب حال پرنده ها دلشون ک میگیره کوچ می کنند🕊🕊🦅🦅

مژه برهم نزنم تا که ز دستم نرود

ناز چشم تو بقدر مژه بر هم زدنی

روزگاریست که هم صحبت من تنهاییست ...

دل که می گیرد نمی گوید کجا باید گریست
گریه کردن در خیابان نیز آرامم نکرد

دیگری از نظرم گر برود باکی نیست

تو، که معشوقی و محبوبی و منظور، مرو

من می بخشمت ولی اونقدر احمق نیستم که بخوام دوباره بهت شانس بدم.

ای خوشا روزا که ما معشوق را مهمان کنیم

دیده از روی نگارینش نگارستان کنیم

نظر از تو برنگیرم همه عمر تا بمیرم

ملکا مها نگارا صنما بتا بهارا

متحیرم ندانم که تو خود چه نام داری