رفیق… مبادا “گرفته” باشی; که شهری را به نماز آیات وا میدارم . . . ️️️
فردا صبح انسان به کوچه می آید و درختان از ترس پشت گنجشکها پنهان می شوند
زن کامل نوع انسانی والاتری از مرد کامل است، هرچند بسیار کمیاب تر از مرد است.
هیچ چیزی چندش آور تر از احترامی که از ترس نشات گرفته، نیست.
افتادن ، پاداشِ خوش رقصیِ برگ در مقابل باد.
پلکهایم دیگز باز نمی شوند سنگین است گامهای رفتنت!
سکوت را شکستم چه کنم؟… با این شکسته ها
درد دل هایم را که شنید جاده چالوسی شد پر از پیچ و تابِ رفتن
باز است گاردِ آغوشم دلم ضربه فنی می خواهد
این فاصله تقصیر من نبود آخر دوستت دارم هایت بوی عبور می داد!
دیوار هم ترک برداشت وقتی آجر دلش شکست…
من یه دیوونم دیوونه ی تو
آن طبیبی که مرا دید در گوشم گفت درد تو دوری یار است به آن عادت کن
می خواهم بخندم اما لب هایم درست کار نمی کنند
حس قشنگیه زن بودن واسه مردی که کل دنیاته
هر جا دیدی خدا تحویلت گرفت بدون شک دعای مادر پشت سرت بوده...
تو همانی که دلم لک زده لبخندش را او که هرگز نتوان یافت همانندش را
تویی نفس همین و بس
شده آیا به کلنجار نشینی که چه شد من به این درد پر ابهام دچارم هر شب
تمام تو سهم من است به کم قانعم نکن...
داشتنت / تمام آرزویی ست که دارم...
یکی بود یکی نبود بیخیال قسمت نبود
قشنگی عشق به این است که کسی باشد بی وقفه تو را دوست بدارد...
و لبانت را چون حسی گرم از هستی به نوازشهای لبهای عاشق من بسپار...
