متن هوای دل

شاخه‌ای زیر قدم‌های نسیم
تا زمین خم شده بود.
قمری اما چشم‌ دوخته بود
باز بر نقطه‌ی نامعلومِ افق؛
آن طرف‌ها،
آنسوتر از این باغِ اسیرِ پاییز.

باد می‌رقصید و
پرهای پریشانش را
شادمانه می‌تکاند.
او ولی غرق تماشا بود در کمرنگیِ غروب،
سینه‌اش را سپرِ غم کرده بود.

چشم‌هایش...

صبح است هوایِ دل ربودن با من

بال و پــرِ احـساس گشودن با من

لطفی کن و تـو فقط بمان یارِ دلم

از تو دو بغل عشـق سرودن با من

کاش میشد یک دم بهانه کند،
دلت هوای دلم را

بهانه میکند تو را،
هوای خسته ی دلم.

دلتنگ هوایی هستم ک در آن نفس میکشی
و
دلتنگ نفسی هستم که ارامش جان است

کمی برفی

کمی بارانی

کمی پاییزی

کمی بهاری ست

هوای دلم

پاییز... این جا هوای دل ابری می شود آن جا باران می گیرد و این عادلانه ترین حس عاشق ست!