شعر کوتاه

شعر می شوم
در غروب دلتنگی ها
تا بخوانی
مرا
چون
شعری عاشقانه

بادصبا

سوسو می زند
فانوس آرزوها
در دریای خیالم

باد صبا

‏ای روزهای خوشبختی
آسانیِ پس از سختی
ای شادمانی
ای شادی
ای روزگارِ آبادی
ای روزهای آزادی
برگرد سوی ما، برگرد

مجالم اگر بود
نامه های بیشتری از عشق
با انگشتان زنی از جنس بهشت
برایت می فرستادم
تا شاید تو هم
به زمین تبعید می شدی!

قندم را
بالا بُرده یاد شیرینت!
حواسم نبود
به فصل خرمالو!

از خانه ای که تو در آن
--نیستی!
و از پنجره هایی که بسته اند،
بیزارم!








زانا کوردستانی

تو رسولِ عشق ی وُ
میان این قوم هوا پرست
--مطرود!








زانا کوردستانی

تروریست ها هم،،،
از کشتن دست برداشتند.
تو-اما؛
با دوریت
داری می کشی ام!!







زانا کوردستانی

آرمیده به میان تنهایی پر وهم
تو با حضورت چه پنهانی؟!
آه آمدنت،
چه لهجه ی غریبی دارد…






زانا کوردستانی

اندیشه ام،،،
پر است از روزنه هایی که؛
سهم اندک ام هستند،
از تمامِ روشنایی!





زانا کوردستانی

باورم نمی شود،
غروبی ضخیم
در تنت رخنه کند.
***
تو که همیشه
همسایه ی آفتاب بودی!



زانا کوردستانی

قله ی کوه ؛
با اولین برف سال
رویایی در سرم

ای که هرروز لب پنجره پاک صداقت،به تماشای حضورم نشستی
رفتنم را تو به خاطر بسپار...

در قاب خاطره ها
می یابم
شیرینی خنده های کودکی ام را
که
در بزرگسالی
گم کرده ام

بادصبا

مشق می کند
به جرم عشق
چشم بارانی ام
در دریای دلتنگی
باد صبا

می تپد
ضربان لحظه ها
در ساعت شنی زمان


باد صبا

عجب زمین بایری
حتی رمه های گوسفند نیز
در آن نمی خورند،
--ذهنم را...


زانا کوردستانی

به اشک چشم آبیاری کرده ام
مزرعه را...
وعده را،
--درو کن!



زانا کوردستانی

دریا دور بود وُ ماهی،
به تنگ کوچک اش دل بست.
دیگر باور نکرد،
--قصه ی دریا را



زانا کوردستانی

...🔆
کشیده میشوم روى تیغى از خیال
و تکه تکه میشوم از خاطرات
و سقوط میکنم
تا سیاهى هاى وجود تو...

چه “شوری” میزند دلم وقتی…
در چشم دیگران
انقدر “شیرین” میشوی !

راه که می روی
در خوابهایم
لبهایم تبخال می زنند

از تو که حرف می زنم
صبر می آید
مگر این چشمها می فهمند...

سوسو می زند
فانوس آرزوها
در دریای خیالم

باد صبا