شعر کوتاه

به دیدار زن می آیی،
بوسه سوغات بیاور
و دستمالی برای پاک کردن دلتنگی هایش

فریده صفرنژاد_گیلبانو

داغت،
داغ ست هنوز!
ای داغ دیده ترین ،
-باغ جهان.





زانا کوردستانی

پایت را بِبُر دیگر،
آی رذلِ پست فطرت!
***
زندگی بی تو هم زیباست،
--ای [سیاست]!







زانا کوردستانی

گنجشک ها را صدا بزن!
زبان بسته ها،
زبان بسته اند!
از وقتی تو نمی خندی...







زانا کوردستانی

تو را هر چقدر که دلم بخواهد،
دوست می دارم
خیالت راحت!
آدم که،
جز دوست داشتن،
رسالتی به گردن ندارد.






زانا کوردستانی

شبیه پاییزم!
از تابستانِ تو رفته وُ
پهلو داده ام به فصل سرما!






زانا کوردستانی

امشب شاعرترم انگار،
حافظ به کنار!
رودکی و مولوی
در سینه ام جلوس کرده اند.





زانا کوردستانی

دلتنگ که می شوم
شاعرانه هایم گل می کند!
گویی هزار دیوان شعر
در گلویم جای گرفته ست.





زانا کوردستانی

بالاتر از سیاهی؟
--رنگی هست!!!
شب های من...




زانا کوردستانی

زمستان بر وجودم باریده،
گویی کوهستانی برف گیرم،
--دور از آفتاب وجودت.


زانا کوردستانی

بی کَس و کارم اما؛
به مهمانی گنجشک ها،
--دعوتم!








لیلا طیبی (رها)

گاهی صدایم کن،
خیلی وقت است غبارآلود شده ام؛
میان کتاب های دست نخورده ات...








لیلا طیبی (رها)

شعرهای بسیاری،
فشرده و چروک-
در گلوی من ست!
***
دلتنگتم!





لیلا طیبی (رها)

سنجاقکِ بازیگوش،
تصویرِ ماه را
مخدوش کرد...
***
برکه،،،
از خشم لرزید!



لیلا طیبی (رها)

شب، ستاره ها می درخشند،
اما چشم های تو
--دیدنی ست!.



رها فلاحی

مداد رنگی هایم،
رنگ به رنگ
می کشم بر کاغذ...
مداد سیاه می خندد!
آه،،،
دنیا به اندازه کافی سیاه ست،
-- از تو بیزارم...


رها فلاحی

دستم به غزل نمی رود بعد از تو
دل سمت زُحَل نمی رود بعد از تو
بوی نجسی می دهد آغوش همه
دیگر به بغل نمی رود بعد از تو

بابک سویدا

می خواستم به سربازها بگویم
نامه ی معشوقه هایشان را اگر
بلند بلند بخوانند
جنگ تمام می شود... .

بگذار ستاره ها تشنه بمانند

بگذار آفتاب گرسنه بتابد

تو از نَم گیسویت

عطش را در من

کی فرو می نشانی؟

ای افطار روزهای بلند خرداد و تیر

در رمضان های آمده و نیامده
علیرضا مرادی

در انزوای تن، شیری زندگی می کند
که سالیان دور
اُبهت ش را به چشمانِ آهویی گریزان
باخته است

رویای تو را
هر صبح
می سپارم دست قاصدک های عاشق
ای زیبای من
که نامت
زیباترین واژه دفتر شعرم شد
و نگاهم
چون
آفتاب گردانی
می گردد در پی نگاه تو

-بادصبا

من،،،
آفتابگردانم!
وقتی خورشید من نباشد
دل به هیچ چراغ هرزه ای نمی بندم!



-لیلا طیبی (رها)

آه،،،
ای سببِ دلتنگی های من
کاش، از قاب عکس
--بیرون می زدی!



-لیلا طیبی (رها)

تو بگو ماه کجاست؟ تو مرا خانه ببر….. دل من نابیناست.
تو بگو آه چه طعمی دارد؟ تو بگو ابر چرا می بارد؟
باد در گوش درخت،چه آوازی می خواند؟
سرو شیراز چرا آزاد است؟
بر لب خار چرا فریاد است؟
این چه شهری است؟همان جابلقاست
ما کجا گمشده ایم؟...