شعر

به سوی پنجره آواز برخواست

قفس از سینه ی پرواز برخواست

طلوع صبح زندان دیدنی شد

تفنگ از باور سرباز برخواست

زمین , بی سایه و خاموش و تب دار

بشر در مَنجلاب ترس و کشتار

جُنون, پا در رکاب اسب کینه

ببارد, بر تن و روح ِ ستمکار

گیاهی کوچکم بر بستر سنگ

نگین سبز ِ روی تاج ِ خوشرنگ

شبی گفتم به انسانی ریاکار

مَکن تکیه به پشت گاو نیرنگ

زمستان آمد و دیوار بارید
تبر بر شهر ما ، غم بار بارید
درون کوچه ی بن بست تاریخ
سیاست رد شد و تکرار بارید

شبی در پنجه ی سرد زمستان
لب دیوار قربانگاه زندان
به زیر سایه ای مبهم تر از غم
گلی دیدم ، اسیر تیغ طوفان

خزان بر دفتر شعرم خزیده
لب خندان من را غم خریده
صدای ضربه های تیشه ی شب
به باغ سبز ایمانم رسیده

گلی که ریشه های تشنه دارد
به روح سبز خود ایمان ندارد
دعا کن مادرم بعد از نمازت
به شهر ما کمی باران ببارد

گذشته حال و فردا را به هم ریخت

زمین را یک زن زیبا به هم ریخت

سکوت کوچه های عاشقی را

لب جادویی حوا به هم ریخت

سرود موج دریای عذابیم

دهان ِ زخمی از نیش سرابیم

هوا سرد است ما در پنجه ی شب

کنار گرگ غم عریان ِ خوابیم

گلی در پنجه ی شبهای سردم
اسیر سیلی سنگین دردم
به لبخند لبم غم غنچه کرده
به ظاهر سبز و در دل برگ زردم

هوا سرد است و من عریان مَرگم

گرفتار غم زندان مَرگم

هوا سرد است و من در مَسلخ شب

کنار جوی خون گریان مَرگم

نپوشان به خودت پیرآهن غم
رها کن ای دل من دامن غم
بخند و اینچنین باش و همیشه
رفیق شادی باش و دشمن غم

کلامش بوی عطر نسترن داشت
نگاه پاک او رنگ چمن داشت
علف در زیر کفش خاکی عشق
تمایل به گل لاله شدن داشت

هوا، سرد است و من عریان ترسم

درون مسلخ زندان ترسم

من ِ ویران شده در سیل اندوه

گرفتار تب ِ سوزان ترسم

بهار آمد ، ولی غمگین و خسته
تبر ، لبخند جنگل را شکسته
به جای موج آب و رقص ماهی
علف بر دامن هامون نشسته

زمین سرد و سپیده در زمستان
وَ باران هم ، شدیده در زمستان
جوان ، تو لایق شادی و عیشی
دوام گل ، بعیدِ در زمستان

اگه دنیا ، به دستانش تفنگه
دل دریایی ما ، مرد جنگه
برای هر که شادی را بخواهد
تمام زندگی ، یک جا قشنگه

هوا دلگیر و مردم ، مردم آزار

دروغ و دزدی و بیکاری بسیار

جوانی یک چراغ نیمه سوز است

که میسوزد در این تالار غم بار

در این شَهر کویری ابر خسته

کنارِ ماه پاییزی نشسته

گرفته غم گلوی نازکش را

نمیدانم دلش را کی ، شکسته

هوا خواه
برکه تصویر قشنگی است اگر ماه شوی
شاهد اینهمه زیبائی دلخواه شوی

همسفر بودن تو مقصد زیبائی هاست
جاده لبریز تماشاست که همراه شوی

آسمان شب ویرانه ندارد حرفی
تو اگر پنحره ی بزم شبانگاه شوی

چه نیازی است که ابراز شود درد دلی
جای اسرار نباشد که...

عزیزاست خاطرت ای جان جانان
به مانند شرابی ، یاس و ریحان

غزل می بارد از چشمان مستت
تویی مطلع ، تویی مقطع به دیوان

-بادصبا

شده دلتنگ کسی باشی و از شدت غم

وحشی و هار شوی پاچه بگیری همه را

ارس آرامی

🍁در آ غوشت بگیرم سرد سردم🍁
دو چشمان سیاهت برق دارد
ولی با رشته ی من فرق دارد

که من زخمی عشقم میهراسم
خم گردابه ی عشق غرق دارد

عطش دارم ز دردم با تو گویم
نشسته بغض تلخی در گلوبم

کدامین درد را فریاد باشم
که در من هست...

چندین سال است منتظرم از پرده رخ بنمایی
به پایان رسد بیکسی مژده رسد از شیدایی
تنهام خستم عهد نشکستم این که هستم نیمه مستم
خود شکستم درنبستم تا تو از در تو فرمایی
این که منم جسم تنم تو هستی جان در بدنم
ای گل بنم من چه کنم...