متن عاشقانه

از خود دفاعی نداشتم
وقتی لبان او
حالت بوسه داشتند...

چشمانت را ببند
و دستت را
روی قلبم بگذار ؛
اینبار خودش میخواهد
به تو بگوید
دوستت دارم...

بافتن موهای یک زن را
باید به دستان مردی سپرد
که عاشقانه دوستش دارد
چرا که او
بیش از هر کسی
در پیچ و تاب آن ها
جان داده است ...

شعرم را
کوتاه می نویسم
آنقدر کوتاه
ک تا لب وا نکرده ای
لب هایت را
غرق بوسه کنم...
میدانم
این شعر
هرگزمجوز نمی گیرد
بیخیال چاپ
بدون سانسور
می بوسم ات

و تو
دوستت دارم را
به لهجه ی باران
و عشق را
به زبان بوسه
بر بند ، بند تنم ، جاری می کنی ...

از باران
چیز زیادی نمی خواهم
همین که ببارد
ببارد و
جای این چتر
دست های او را
در دستم بگذارد ...

بوسیدمش
و یک نفس تا خانه مان دویدم
آنروز همه چیز زیبا بود
حتی قار قار کلاغ ...!

چیزی جز عطر تو نیست در هوا؛
پاییز
هی تازه می شود
عشق
هی رنگ می گیرد

عشق تو تصاویر بهارانهٔ چالوس
پر دلهره مانند زمستان هراز است

دردم
درد بارانی ست که
هر چه عاشقانه می بارد
کسی پنجره ای را
برای در آغوش کشیدنش
باز نمی کند ...

از یہ جایۍ بہ بعد

اون دیگہ عشقت نیست

تموم وجودتہ ...️

خوشبختیِ من ،لَم داده
بر روی منحنیِ ڪوچکِ لبخندت

بوس چیست ؟! جریان ۲۰۰ ولتی که اگر مدت آن طول بکشه فیوز اصلی از جا بلند میشه!!

گفتم که باید دور دنیا را بگردم



دیدم تو دنیای منی دور تو گشتم


علی اکبر اسلامیان بیدل خراسانی

هم قلبی و هم سارق قلبی

حاضر بودم برایش بمیرم...
مخصوصاً آن روز که از شدت سرما از دماغش آب می چکید و نوک دماغش قرمز شده بود..
با تمام آنچه که آن زمان از عشق می دانستم عاشقش بودم...
گفته بود عاشق آب نبات چوبیِ خروس قندی ست... من هم رفتم و گشتم و در...

از تو میگویند تمام خیابان های شهر
آمدی

آسمان عاشق شد ..
بارید...

پاییز آمد..
برگ ریزانی شد از واژه های عشق

عاشقانه به اغوش کشیدی
نمانده و رفتی
من ماندم و عطر نفسهایت

تو را نمیدانم
من اما گویا به آدمیان نمی مانم
وقتی که نبض بودنم
در رگهای تو می تپد !

این باران نیست!
تویی
که از آسمان زیبای شهر می باری...

از همه عالم دلارامم تویی

شاید ندانی تو ولی من دوستت دارم
بالاتر از احساس یک زن دوستت دارم

شاید ندانی تو ولی من بی تو می میرم
می میرم و در حال مردن دوستت دارم

علی اکبر اسلامیان بیدل خراسانی

نیمه گمشده وجودم ، تو را دیر یافتم ، درست در میانه های راه زندگی ، جایی که بیش از نصف مسیر را رفته بودم ، پس خوب قدر عاشقانه هایمان را میدانم .

چشمم چیزی نمیبیند و گوشم چیزی نمیشنود جز محبت های این عشق و صدای کف زدن...

کافه چی! در رگِ قلیانِ من انگور بریز
بر سرش آتشِ خونخواهیِ تیمور بریز

شبِ جشن است بگو تا همه بشکن بزنند
بشکن اندوهِ زغال و به دلش نور بریز

منویِ رقص ببر هرکسی از راه آمد
رویِ هر تخت نُتِ تمبک و سنتور بریز

جایِ نعناع و هلو، طعمِ...

از روی رخت آویز چادرت را بردار
مشکیِ چادرِ تو
سبز می کند جهانم را...
نویسنده: علیرضاسکاکی